สิ่งของทุกชิ้นที่ส่งออกมาสามารถได้กลิ่นได้ เกาต้าฟู่อยากสังเกตรองเท้าบูตของปาปูให้ดี ๆ พอเข้าไปใกล้ ๆ ก็ถูกกลิ่นฉุนรุนแรงตีเข้าให้
เขาถูกกลิ่นนี้จนแทบวิญญาณหลุดลอย
ผ่านไปครึ่งค่อนวันเขาถึงได้สติ "ลู่... ลู่ซิงเฉิน ทำไมมันเหม็นขนาดนี้ นี่มันอาวุธชีวภาพหรือไง?"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะหึ ๆ "ก็เหม็นจริง ๆ แหละ เอามั้ย?"
เกาต้าฟู่กัดฟัน "เอา ต้องเอา ก็แค่เหม็นหน่อยไม่ใช่เหรอ? ข้าเอาไปขัด ๆ ถู ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?"
คราวนี้เขาฉลาดขึ้น "ลู่ซิงเฉินรอข้ากับกู้เหยียนจือไปจัดระเบียบของก่อนนะ ดูว่ามีอะไรเอามาแลกรองเท้าบูตเจ้าได้บ้าง"
ลู่ซิงเฉิน "อืม รองเท้าบูตของปาปู!"
เกาต้าฟู่ส่งแปลนกระบองมีดให้ลู่ซิงเฉิน แล้วก็เงียบไปนาน คงไปปรึกษากู้เหยียนจือแล้ว
ลู่ซิงเฉินคิดว่า ของสองคนนี้น่าจะอยู่ด้วยกัน ความเชื่อใจระดับนี้ ความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาเลยนะ
แล้วก็ดูแปลนกระบองมีดอีกที ส่งให้จงเฉียงโดยตรง พร้อมข้อความว่า "นายทำอาวุธชิ้นนี้ออกมาเถอะ!"
เธออยากให้อาวุธจงเฉียงมานานแล้ว กระบองมีดนี่เธอไม่อยากใช้ ให้จงเฉียงพอดี
เมื่อคืนนี้ จงเฉียงส่งของจำนวนมากมาให้เธอ ถึงจะไม่ถึงกับมีค่า แต่ปริมาณเยอะมาก ของพวกนี้ถ้าจงเฉียงเอาไปขาย ก็แลกของได้ไม่น้อยเลย
ดังนั้น พอได้แปลนอาวุธมา เธอจึงยกให้จงเฉียง เพราะจงเฉียงก็ให้ของดี ๆ กับเธอไม่น้อยเหมือนกัน
พอได้รับแปลนอาวุธ จงเฉียงทั้งตื่นเต้นทั้งรู้สึกผิด
ตื่นเต้นเพราะอาวุธนี้เขาชอบมาก ชอบเป็นพิเศษ ในที่สุดเขาก็มีอาวุธที่ดูดีสักที