"จะเป็นไปได้อย่างไร!" ปาปูอุทาน
ลู่ซิงเฉินแค่นหัวเราะ เธอไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้แล้ว โชคดีที่ผ่านมาทั้งเช้า เซี่ยหยุนเฟยสังหารสัตว์อสูรไปได้อีกหลายตัว ทำให้เธอได้ทรัพยากรมาไม่น้อย
ถือว่าไม่ได้เสียเวลาเปล่าเท่าไหร่
พูดตามตรง ถ้าให้เธอลงมือฆ่าเอง อาจจะไม่ได้มากขนาดนี้ด้วยซ้ำ
เที่ยงตรง แดดแผดเผา ผู้เล่นทุกคนพักผ่อน ต่างซุกหลบอยู่ในร่มเงาเนินทราย บ่นว่าร้อนจนทนไม่ไหว ดื่มน้ำเข้าไปเท่าไหร่ก็ยังคอแห้งลิ้นแตก
ลู่ซิงเฉินพูดในกลุ่มแชท: "พวกเจ้าขายแตงโมไหม?"
"อะไรนะ? มีแตงโม?" เซี่ยเสี่ยวอวี่ถาม
"อืม ฉันให้แตงโมพวกเจ้าไปขาย รับค่าคอมมิชชันเป็นเปอร์เซ็นต์ ได้ไหม?"
"ได้!" ฉินอู๋ชวนตอบ
"ฉันด้วยฉันด้วย! ตระกูลเซวียนหยวนเราคนเยอะ การันตีขายราคาสูงแน่นอน!" เซวียนหยวนหลิงหลงอวด
"ฉันฉันฉัน!" ฉฉูหงงอีร้อง
ในกลุ่มแชท มีแค่สามตระกูลนี้เท่านั้นที่คนเยอะ กิจการมาก และชอบค้าขายแลกเปลี่ยนกันอยู่แล้ว
ลู่ซิงเฉินให้ทั้งสามตระกูลตระกูลละ 1000 ผล ให้ไปขาย ตั้งราคาเองตามสบาย
เช่นนี้เธอก็ไม่ต้องคอยขายแตงโมทีละผลอีกต่อไป แถมยังเป็นรายได้ให้ทั้งสามตระกูลด้วย
เธอกับปาปูนั่งอยู่ในเต็นท์หลังเดียวกัน กินแตงโมด้วยกัน
มองออกไปทางประตูก็ยังเห็นเซี่ยหยุนเฟย
อากาศร้อนเกินกว่าจะขุดสมบัติ เซี่ยหยุนเฟยก็พักผ่อนเช่นกัน ซุกตัวอยู่ในหลุมทรายเดาะ ๆ
เสื้อผ้าเขาเต็มไปด้วยทราย ใบหน้าดำคล้ำ หน้าบูดบึ้ง ดูอาภัพยับ
ปาปูแทะแตงโมอีกคำ ขมวดคิ้ว "ของล้ำค่าของฉันหาไม่เจอ ไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ดวงซวยใช่ไหม?"