ภายในดินแดนสุขาวดีท้อดอก ต้นท้อยังคงออกดอก ดอกท้อปลิวไสว พื้นดินเต็มไปด้วยสีชมพู สวยงามยิ่งนัก
ต้นหอม ผักกาดขาว และสตรอว์เบอร์รีเติบโตอย่างเขียวขจี
ลู่ซิงเฉินเดินวนรอบต้นท้อหลายรอบ
ต้นท้อต้นนี้ออกดอกตั้งแต่วันแรก มาจนถึงตอนนี้ แม้ว่าดินแดนสุขาวดีจะมีอัตราเวลาเร็วขึ้นสี่เท่าแล้ว แต่ดอกไม้ก็ยังไม่ร่วงโรย
เธอกลัวว่าจะไม่ได้เห็นมันออกผลเสียแล้ว
งั้นใช้กับต้นท้อต้นนี้แล้วกัน ตอนนี้ มันคือต้นไม้ระดับสูงสุดแล้ว อย่างมากก็เสียแค่น้ำยาเร่งโตขวดนี้ อย่างไรเสียถ้าไม่ใช้ภายใน 24 ชั่วโมง มันก็หมดอายุอยู่ดี
ลู่ซิงเฉินตัดสินใจเด็ดขาด เปิดฝาขวด เอียงขวด น้ำยาสีทองเหลืองหยดลงบนรากของต้นท้อ
น้ำยาเร่งโตพอถูกดินก็หายวับไป ขวดหนึ่งหมดแล้ว บนพื้นไม่มีให้เห็นแม้แต่หยดเดียว
เอ๊ะ ทำไมกลีบดอกท้อที่ร่วงหล่นถึงหยุดลงล่ะ?
ลู่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้น เบิกตากว้าง
ก็เห็นดอกไม้บนต้นท้อเหี่ยวเฉาและร่วงโรยไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นผลอ่อนสีเขียวก็โผล่ออกมา ผลอ่อนนั้นจากขนาดเท่าเล็บมือ เติบโตขึ้นจนขนาดเท่ากำปั้นอย่างรวดเร็ว
สีก็เปลี่ยนจากเขียวเป็นแดง
ลูกท้อลูกใหญ่พอ ๆ กับกำปั้นผู้ใหญ่ ภายนอกสีแดง ฉ่ำน้ำ ชวนให้น้ำลายไหลออกมา
ลูกท้อที่สดใหม่จริง ๆ
ลู่ซิงเฉินกลืนน้ำลาย เธอชอบกินลูกท้อเนื้อฉ่ำน้ำที่สุด
ไม่มีพิษนะ?
คิดไปพลาง ลู่ซิงเฉินก็ยื่นมือไปเด็ดลูกท้อใหญ่ลงมาหนึ่งผลทันที กลิ่นหอมจรุงลอยมาเตะจมูก
ยั่วใจยิ่งกว่าเดิมอีก
เธอถือลูกท้อออกมาข้างนอก แทบรอไม่ไหวรีบล้างด้วยน้ำสะอาด แล้ว "กร้วม" กัดไปคำหนึ่ง
น้ำหวาน ๆ เอ่อล้นเต็มปาก
ซี้ด สมแล้วที่หวานจริง ๆ!
ลู่ซิงเฉินอดใจไม่ไหวกัดอีกคำหนึ่ง คำแล้วคำเล่า ไม่ถึงนาที เธอกินจนหมดอย่างไม่น่าเชื่อ