กิ่งก้านหนึ่งเลื้อยคดเคี้ยวขึ้นมาบนแพไม้ แล้วไต่ขึ้นรั้ว พาดเลื้อยไปตามรั้ว พริบตาเดียวก็ยืดยาวออกไปกว่า 10 เมตร อีกกิ่งหนึ่งเลื้อยตามกรอบหน้าต่างขึ้นไปบนหลังคา แผ่ขยายไม่หยุดบนสันหลังคา
ยังมีอีกกิ่งที่ทะลุผ่านตัวบ้าน ปีนข้ามคานประตูเรือนแพไม้ไป...
ภายในเวลาไม่ถึงนาที เถาวัลย์สัตว์ประหลาดทะเลก็เลื้อยปกคลุมรั้วและเรือนแพไม้จนทั่ว
ใบสีเขียวทรงรีของมันดูเขียวชอุ่มยิ่ง เป็นกระจุก ๆ
ลู่ซิงเฉินมองภาพสีเขียวเต็มตา ในใจตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง
สวยจริง ๆ! สีที่สบายตาเสียจริง
แต่เถาวัลย์สัตว์ประหลาดทะเลยังคงเปลี่ยนแปลงไป บนเถาวัลย์ของมันค่อย ๆ พองตัวเป็นตุ่มดอกเล็ก ๆ กระจุกหนึ่ง ๆ จากนั้นตุ่มดอกก็ผลิบาน กลายเป็นดอกเล็ก ๆ สีสันหลากหลาย
ดอกไม้พวกนั้นถึงจะเล็ก แต่ละดอกมีกลีบดอกกว่า 10 กลีบ เกสรสีเหลืองสั่นไหวระริก
กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยคลุ้งออกมา
ยิ่ง... ยิ่งสวยขึ้นไปอีก
ลู่ซิงเฉินรู้สึกว่าสองตาไม่พอจะมอง
ตอนนี้ แพไม้ของนางกลายเป็นสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้
ก็แค่สีดอกไม้มีมากเกินไป ดูฉูดฉาดไปหน่อย...
มองนาน ๆ แล้วแสบตาอยู่บ้าง
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันพืชอะไรกัน สีดอกไม้ถึงได้อุดมสมบูรณ์เช่นนี้ นับว่าไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน
"ฮิ ๆ สวยไหม?" เสียงเด็กหญิงเล็ก ๆ แสนไร้เดียงสาดังขึ้น
"ใคร?" ลู่ซิงเฉินสะดุ้งตกใจ
"ฮิ ๆ ข้าคือเสี่ยวเถิงไงนายท่าน ท่านดูข้าสวยหรือไม่?" ข้อมือของลู่ซิงเฉินจั๊กจี้ขึ้นมา มีเถาวัลย์สีเขียวเส้นหนึ่งที่เต็มไปด้วยดอกไม้ม้วนพันอยู่บนข้อมือนาง ไต่ขึ้นไปตามแขนของนาง