หลังประกาศเกม ก็มีจอแสงเด้งขึ้นมา
บนจอแสงปรากฏข้อมูลทีละบรรทัด แสดงชื่อและแต้มของ 50 อันดับแรก และ 50 คนนี้ก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ผู้เล่นจับจ้องที่กระดานจัดอันดับแต้ม
ในแชทกลุ่มหน่วยจู่โจม เว่ยอิงก็ร้องขึ้นมาทันใด “อ้า เว่ยหลินนายติดอันดับแล้ว อันดับ 50 แหน่ะ ไต่ขึ้นอีกแล้ว อ๊ะ หล่นลงมาอีกแล้ว!”
เว่ยหลิน “ดูซิงเฉินสิ!”
เว่ยอิง “อ้า ซิงเฉินอยู่ท็อป 20 ก็ไต่ขึ้นเหมือนกัน เอ๊ะ อันดับหนึ่งคือกู้เหยียนจือนี่นา!”
เว่ยหลิน “ใช่ กู้เหยียนจือเป็นอันดับหนึ่งมาตลอด!”
ลู่ซิงเฉิน “จูหย่งเองก็ติดอันดับแวบหนึ่งเหมือนกัน!”
พวกเขาพอจะเข้าใจแล้ว นี่คือแต้มที่เริ่มนับจากเมื่อวานที่ล่าเกาะร้าง ตอนแรกที่จูหย่งยังไม่ถูกสังหารโดยลู่ซิงเฉินนั้น เขาอยู่ในอันดับตลอด แสดงว่าพอเข้าเกาะร้างปุ๊บเขาก็เริ่มฆ่าคน
บนนั้นชื่อคนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ขึ้นลงไม่หยุด มีเพียงอันดับหนึ่งเท่านั้นที่เป็นกู้เหยียนจือตลอด มั่นคงดั่งภูผา
ผู้เล่นก็วิจารณ์กันยกใหญ่:
“กระดานแต้มนี้สนุกดีนะ มีเวลาแสดงด้วย ตอนนี้นับถึง 11 โมงเช้าแล้ว”
“นี่ใครกัน กู้เหยียนจือ ทำไมถึงเทพจัง ครองอันดับหนึ่งได้ตลอดเลย!”
“แหะ ก็ไอ้ฆาตกรโรคจิตที่กัวลี่ลี่พูดถึงไง คนที่อยู่กับเกาต้าฟู่ตลอดนั่นแหละ!”
“จูหย่งก็สุดยอด สมเป็นฆาตกรต่อเนื่อง อยู่ท็อป 5 ตลอด เอ๊ะ ทำไมจู่ ๆ หายไปล่ะ?”
“จูหย่งตายแล้วไง ลืมแล้วเรอะ ลู่ซิงเฉินฆ่าไปแล้ว!”
“ลู่ซิงเฉินอยู่ท็อป 20 มาตลอด เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง ไม่นิ่งเลย”
“นั่นก็เพราะเธอไม่ค่อยฆ่าคนน่ะสิ!”