“จริงเหรอ?” ลู่ซิงเฉินดีใจสุดขีด “จากนี่ไปเขาอยู่ห่างพอดี 10 กิโลเมตร!”
เฮยซาน: “งั้นฉันลอง!”
เขามองลู่ซิงเฉิน รู้สึกเกรงใจนิดหน่อย แต่ก็ยังไอแห้งสองคำ ล้างคอเสียงแล้วร้องเพลงขึ้น
เพลงนี้ช่างหวานชื่นเจือโศก เป็นเพลงรัก!
ฟังดูถี่ถ้วนก็มีท่วงทำนองแปลก ๆ อยู่ไม่น้อย
เนื้อเพลงโดยรวมเล่าเรื่องชายหนุ่มตามจีบหญิงสาว เสียงของเฮยซานแหลมใส กลับร้องออกมาได้อ่อนหวานปนเสน่หา
ใครจะคิดว่าเสียงของเฮยซานจะเพราะขนาดนี้ เสียงเพลงนุ่มนวล แต่กลับลอยไปไกลสุดสายตา
ลู่ซิงเฉินฟังจนหลงใหล
ช่องแชทพูดคุย เซี่ยเสี่ยวอวี่: “พี่ใหญ่ ฉันคุยกับเซี่ยหยุนเฟยเสร็จแล้ว 200 แต้มเอาชีวิตรอด + เต็นท์ทะเลทรายหนึ่งหลัง ขายไหม?”
ฉินอู๋ชวน: “เสี่ยวหลู่ เธอจะเอาเต็นท์ทะเลทรายไหม ไม่งั้นฉันซื้อเพิ่มอีกหลังก็ได้”
ลู่ซิงเฉินกำลังฟังเพลงอยู่ ไม่ได้ยินสิ่งที่ฉินอู๋ชวนพูด
ฉินอู๋ชวนชักจะระอา: “เสี่ยวอวี่ ขอเต็นท์มาหนึ่งหลังก่อน ดอกไม้แคคตัสต้องขายให้เร็ว ไม่งั้นมันจะเหี่ยว”
เซี่ยเสี่ยวอวี่: “โอเค!”
เซี่ยหยุนเฟยได้ดอกไม้แคคตัสมาในที่สุด เขารีบพุ่งไปหาปาอีปา ยื่นซาจ่าวกับดอกไม้แคคตัสอย่างเกรงใจ พูดว่า “ท่านปาอีปา สิ่งที่ท่านต้องการผมนำมาแล้ว!”
ทันใดนั้น เสียงเพลงแผ่วเบาดังลอยมาเป็นระยะ
หูของปาอีปาตั้งชันขึ้นทันที “เป็นเพลงนี้ชะมัด! เหวยเหวย!”
แล้วเสียงเพลงก็หยุดเสียกลางคัน
ปาอีปาหลงใหลจนสภาพตัวไม่อยู่กับเนื้อตัว ลากเท้าเดินตามทิศทางของเสียงไปสองสามก้าว
เขาเมาเพลงจนไม่สนใจเซี่ยหยุนเฟยเลย
เซี่ยหยุนเฟยมองดอกไม้แคคตัสในมือ ใจร้อนเต็มท่อน อีกนิดเดียวดอกไม้แคคตัสจะโรยแล้ว!
เซี่ยหยุนเฟย: “ท่านปาอีปา ผม……”
ปาอีปาโกรธจัด: “เงียบ! ห้ามพูด!”
เขาเงี่ยหูฟังเสียงอย่างตั้งใจ แต่ก็ไม่มีทางได้ยินอีกเลย