"ฟิ้ว!" ฉับพลัน ลูกธนูขนนกพุ่งออกไป
น่าเสียดาย มันเบี่ยงออกจากเป้า ตกลงสู่ผืนทะเลไม่ไกลนัก
จบกัน เสียลูกธนูไปหนึ่งดอก ลู่ซิงเฉินรู้สึกเจ็บใจมาก
เธอเลื่อนเป้าให้ใกล้ขึ้นอีกหน่อย จึงยิงถูกหนึ่งครั้ง
ถึงเธอจะยิงไม่เป็น แต่ก็สัมผัสได้ว่าธนูลั่นไหลลื่น ลูกธนูมีพลังแรง ฮาร์ดแวร์ไม่มีปัญหาแล้ว
เพียงแต่เทคนิคการยิงของเธอยังแย่เกินไป ใครจะมายืนนิ่งตรงหน้าให้เธอยิงได้กัน
เธอต้องฝึกฝนการยิงธนูเสียแล้ว
ลู่ซิงเฉินเปิดช่องแชท พบว่ามีกลุ่มเล็กๆ เพิ่มมาอีกหนึ่งกลุ่ม ชื่อถูกเปลี่ยนแล้ว เรียกว่า "หน่วยจู่โจม"
ในหน่วยจู่โจม มีเพียงเว่ยหลินกับเว่ยอิงสองคนช่างเจรจาที่พูดคุยกัน จงเฉียงแทบไม่ส่งข้อความเลย
ลู่ซิงเฉิน: "เว่ยหลิน นายยิงธนูเป็นไหม?"
เว่ยหลิน: "หา? ฉันใช้ฝ่ามือผ่าขุนเขา อาวุธที่ถนัดที่สุดคือดาบยาว เว่ยอิงก็เหมือนกัน ตระกูลเว่ยเราปกติก็มีแค่สองอย่างนี้ มีน้อยคนที่ฝึกอาวุธอื่น"
เว่ยอิง: "ซิงเฉิน เธอจะหัดยิงธนูเหรอ?"
ลู่ซิงเฉิน: "อืม หอกใช้ไม่ถนัด ฉันได้พิมพ์เขียวธนูเขาวัวมาก่อนหน้านี้ ก็เลยทำขึ้นมา"
เว่ยหลินเพิ่งนึกขึ้นได้: "เธอฆ่าวัวป่าได้?"
ลู่ซิงเฉิน: "ใช่ไง!"
เว่ยหลิน: "เธอนี่เจ๋ง เจ๋งจริงๆ ไม่ได้รับบาดเจ็บ?"
ลู่ซิงเฉิน: "ไม่ ฉันใช้กับดัก"
เว่ยอิงกับเว่ยหลินอิจฉากันพักใหญ่ แต่พวกเขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการยิงธนูเลย เว่ยหลินพอรู้บ้างนิดหน่อย แต่ก็แค่ตอนเล่นสนุกเคยยิงธนูเล่นไม่กี่ครั้ง
ความรู้แค่นั้นไม่มีประโยชน์อะไรกับลู่ซิงเฉินเลย
ลู่ซิงเฉินคิดแล้วก็เปิดแชทประจำเขต ดูคนอื่นคุยกันไปพลาง ทำธุระไปพลาง
เธอต้องการหาคนที่พอจะขอคำแนะนำเรื่องการยิงธนูได้ ต้องรีบใช้ประโยชน์จากการเสริมโชคแบบสุ่มของชะตาฟ้าฟื้นฟ้าโชคเสียแล้ว