“มอ!” วัวป่าหมายเลขหนึ่งคำรามเสียงดัง หัวก้มลง ชนใส่วัวป่าหมายเลขสอง ผู้ขโมยมันเทศไปอย่างแรง
วัวป่าหมายเลขสองยังกินมันเทศไม่หมด มันถูกชนจนต้องคำรามดังบ้าง ก้มหัวชนกลับ
วัวป่าสองตัวสู้กันแล้ว
ลู่ซิงเฉินยืนดูการต่อสู้ของวัวทั้งสอง
วัวป่าสองตัวสู้กัน เสียงคำรามดังก้อง สี่กีบกระทืบพื้นอย่างแรง เขาแหลมเป็นประกายเย็นวาบไม่ปราณี ผ่านไปไม่กี่นาที สัตว์ทั้งคู่บาดเจ็บกันถ้วนหน้า
ตัวหนึ่งถึงขั้นเขาหัก
ที่แย่คือ ตลอดเวลานี้ ไม่มีสักตัวตกลงไปในหลุมพราง
ลู่ซิงเฉินร้อนใจ เขาวัวที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น อย่าได้เสียหายไปเลย ถ้าเสีย แล้วนี่จะไม่เสียแรงเปล่าหรือ?
เธอคิดๆ ดู ชักขวานเหล็กชั้นดีที่อาบสมุนไพรม้าเมาออกมา เล็งแม่นๆ แล้วขว้างเต็มแรง
“ฉิว” เสียงวาบ แสงขาวแวบผ่าน ขวานเหล็กลอยออกไป
“ฉ้วะ!” เฉียดคอของวัวป่าหมายเลขสอง ทิ้งรอยเลือดยาวราว 20 เซนติเมตรไว้
บาดแผลลึกราวหนึ่งเซนติเมตร หนังเนื้อแยกออก เลือดพุ่งกระฉูด
“มอ!” วัวป่าหมายเลขสองร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้นเห็นลู่ซิงเฉิน มันคำรามด้วยความโกรธ ทิ้งวัวป่าหมายเลขหนึ่ง หันสี่กีบวิ่งมา มุ่งตรงสู่ต้นไม้ใหญ่ที่ลู่ซิงเฉินอยู่
เลือดพุ่งเป็นทางตลอดทาง
ลู่ซิงเฉินอึ้งไป เธอไม่คิดว่าตนจะมีแรงมากขนาดนี้ ถึงเฉาะหนังวัวป่าได้ในทีเดียว
ต้องรู้ว่า หนังวัวป่านั้นแข็งแกร่งมาก ปกติแล้วฟันไม่เข้า
เป็นเพราะขวานเหล็กชั้นดี หรือเพราะแรงของเธอเพิ่มขึ้น? หรือทั้งสองอย่าง?