เมื่อเห็นบทสนทนาบนจอแสงแชท เว่ยหลินและเว่ยอิงก็พอจะเข้าใจกู้เหยียนจือบ้างแล้ว
เว่ยอิงพูดอย่างโมโห "กัวลี่ลี่นั่นไร้เหตุผลสิ้นดี!"
เว่ยหลินหัวเราะหึๆ "มาถึงขั้นนี้แล้ว จะบอกว่ากู้เหยียนจือผิดก็คงยาก"
ล่าเกาะร้าง คนที่ไม่รู้จักกันก็อาจฆ่ากันได้ นับประสาอะไรกับการขโมยอาวุธคนอื่น
หากเป็นโลกที่สงบสุข เพื่อนของกัวลี่ลี่ก็แค่พยายามขโมยของ แต่ในโลกเอาชีวิตรอด ต่อให้กู้เหยียนจือฆ่าเธอ ก็ไม่นับว่าผิด
เฮ้อ โลกที่วุ่นวายชะมัด!
ลู่ซิงเฉินปิดจอแสงแชทไปเลย แล้วตั้งหน้าตั้งตากินน่องไก่
[ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน การล่าเกาะร้างสิ้นสุดลง จำนวนผู้รอดชีวิตในเขต 33: 45228 คน ผู้เล่นที่รอดชีวิตจะถูกส่งกลับไปยังแพไม้ 10, 9, 8… 3, 2, 1 เริ่มส่งตัว!]
ลู่ซิงเฉินถือน่องไก่อยู่ในมือ ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ ก็กลับมาอยู่บนแพไม้
ในที่สุดก็ได้กลับมา!
เสื้อผ้าบนตัวลู่ซิงเฉินทั้งเปียกทั้งชื้น เนื่องจากต่อสู้กับกบ เสื้อผ้าเธอจึงเต็มไปด้วยโคลนและสิ่งสกปรกรกรุงรัง
เธอทนไม่ไหวมานานแล้ว รีบไปที่แคปซูลอาบน้ำ ซักเสื้อผ้าทั้งหมด สระผมอาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
กว่าจะออกมาก็ตีหนึ่งกว่าๆ
ระหว่างอาบน้ำ จอแสงแชทบังคับเปิดขึ้น แจ้งว่าพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าจะเริ่มคำนวณแต้มจากการล่าเกาะร้างและแจกรางวัล
ก็ดีนะ สมกับเป็นระบบที่มีมนุษยธรรม ให้ทุกคนได้นอนหลับสบาย
แต่ดูเหมือนทุกคนไม่อยากนอนกันเลย
บนจอแสงแชทยังคงคึกคัก ทุกคนรอดชีวิตมาได้ก็ตื่นเต้นกันอยู่บ้าง