ปาอีปาไปท้องเสียอีกรอบ
ช่วงนี้เอง ลู่ซิงเฉินปล่อยแมวน้ำน้อยออกมา
แมวน้ำน้อยนอนแน่นิ่งอ่อนแรงอยู่กับพื้น
ลู่ซิงเฉินถามอย่างห่วงใย "เขาทำอะไรเจ้า"
แมวน้ำน้อย "ไม่ทราบ..."
ทุกคนเดินมารุมดู
ลู่ซิงเฉินคิดแล้วคิดอีก หยิบกุ้งเคยสีน้ำเงินหนึ่งชั่งออกมาให้แมวน้ำน้อยกิน
แมวน้ำน้อยกินเข้าไปแล้ว สุดท้ายก็มีเรี่ยวแรงขึ้นบ้าง
ผ่านบทสนทนาที่ต่อเนื่องไม่ต่อเนื่อง ลู่ซิงเฉินได้รู้ว่า แมวน้ำน้อยถูกพวกนั้นจับไปเก็บไว้ระยะหนึ่งแล้ว
ตอนแรกคนที่จับมันคือเล่ยสื่ออี้ ต่อมาเล่ยสื่ออี้ก็พามันไปเรือลำใหญ่ บนเรือมีคนสองคน คนหนึ่งใจดียิ้มแย้ม ให้ของอร่อยกิน ปรนเปรอเล่นกับมัน
แต่ทุกครั้ง แค่เขาแตะตัวแมวน้ำน้อยสักครั้ง แมวน้ำน้อยก็จะหมดสติ
พอตื่นขึ้นมา มันก็จะรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแรงลงอีกหน่อย
หลังจากนั้น เล่ยสื่ออี้ก็พามันมาไว้บนเรือของตัวเอง
นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่แมวน้ำน้อยรู้
ลู่ซิงเฉินไม่มีวิธีอื่น ทำได้แค่พยายามให้แมวน้ำน้อยกินของดี ๆ ให้มากที่สุด
ค่อย ๆ เลี้ยงไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ปาอีปาท้องเสียจนกลับมา
เขาร้องไห้ด้วยความดีใจ "ฉันหายแล้ว หายแล้ว ในที่สุดฉันก็หาย!"
ปาอีปาหายแล้ว เสียงพูดไม่แหลมเล็กอีกต่อไป แน่นอนว่าเขาก็ไม่สูงสง่าเท่าเดิมแล้ว
ข้อดีเดียวคือหน้าตาดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก ตัวก็สูงขึ้นนิดหน่อย ตอนนี้ไม่มากก็น้อยก็หนึ่งเมตร 65 แล้ว
ลู่ซิงเฉินวางใจแล้ว เธอยิ้มแฉ่งมองไปที่ปรมาจารย์ปาปู "ปรมาจารย์ พาหนูไปเอาสมบัติของท่านได้แล้วใช่ไหม"
ปรมาจารย์ปาปูเจ็บปวดใจ "ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ง่ายขนาดนี้จะแลกกับสมบัติสองกองได้ยังไง?"
ปรมาจารย์ปาปู "นี่มันสมบัติสองกองนะ ลู่ซิงเฉิน เธอรู้ไหมว่าสมบัติของฉันหายากแค่ไหน?!"
