ชูหงอี้พูดพล่า ๆ "แฮก ๆ พวกเรา…กำลังหลบพายุทรายอยู่ แฮก ๆ!"
"รอแป๊บนึง!" เกาต้าฟู่ตอบ
กู้เหยียนจือก็พูดบางอย่างตามมา
"คุณพวกนั้นอยู่ด้วยกันหมดใช่ไหม" ลู่ซิงเฉินถาม
"อืม อยู่ห่างกันไม่ถึงร้อยเมตร!"
"งั้นรอไปเลย เดี๋ยวฉันไปถึงเร็ว ๆ นี้!"
"แฮก ๆ นี่มันหมายความว่ายังไง" เกาต้าฟู่ถามอย่างงงงวย
ลู่ซิงเฉินมองหลังกว้างของหลานหลานแล้วยิ้มบาง ๆ "เดี๋ยวฉันจะไปรับพวกคุณเอง…ด้วยเครื่องบิน!"
แม้จะมีพายุทรายก็ไม่กระทบหลานหลานแม้แต่น้อย ดูเหมือนมันจะแยกตัวออกจากพายุภายนอกได้อย่างสิ้นเชิง
ลู่ซิงเฉินบังคับให้มันบินต่ำลง ในที่สุดก็มองเห็นแสงสว่างเล็ก ๆ ไม่กี่จุดท่ามกลางความมืด นั่นคือแสงจากไข่มุกเรืองแสงของพวกเกาต้าฟู่
ขณะนั้นเองพวกเกาต้าฟู่ก็มองเห็นพวกเธอเช่นกัน
"ดูนั่น! ฟีนิกซ์! ฟีนิกซ์ใหญ่มาก ยังเรืองแสงอีกด้วย!" เซี่ยเสี่ยวอวี่ร้อง
"ฮ่า ๆ เสี่ยวหลู่มาแล้ว เครื่องบินของเสี่ยวหลู่มาแล้ว!"
"จริงด้วย ฉันเห็นเสี่ยวหลู่แล้ว!" ชูหงอี้ตะโกน
"เร็ว ๆ ออกมาสิ!" เสวียนหยวนหลิงหลงรีบบอก
หลานหลานลงจอดตรงหน้าพวกเขา หางเจ็ดเส้นพันพาด กวาดคนทั้งหมดขึ้นมาบนหลังในพริบตา
กลุ่มของเสวียนหยวนหลิงหลง เกาต้าฟู่ กู้เหยียนจือ ฉินอู๋ชวน เซี่ยเสี่ยวอวี่ ฉู่หงอี และอีกหลายคนล้วนมาครบ ยังมีหงซาน เฮยซาน และเฮยจิ่วด้วย
พวกนี้คือผู้เล่นตัวจริงของทีมซวนยวนและทีมชูหงอี้
"โธ่เว้ย ฉันมาถึงห้องอบอุ่นแล้วหรือเนี่ย" เกาต้าฟู่เช็ดทรายออกจากหน้า
"อบอุ่นจัง แฮก ฉันจะทำเสี่ยวหลานหลานเปื้อนหรือเปล่าเนี่ย" เซี่ยเสี่ยวอวี่กังวล
"วางใจ ใครจะทำให้ฉันเปื้อนได้!" หลานหลานตอบ
ตอนนี้มันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงไม่รังเกียจใคร