ฉินเสี่ยวโหรวเห็นแพไม้ของลู่ซิงเฉินก็ตื่นเต้นทันที เธอร้องเสียงดังว่า: "ซิงเฉิน ข้างหลังเธอนั่นอะไรน่ะ เธอหลบไปทางซ้ายหน่อย ให้ฉันดูชัด ๆ!"
เพิ่งได้พิมพ์เขียวเครื่องกรองน้ำทะเลจากฉินเสี่ยวโหรวมา ลู่ซิงเฉินอารมณ์ดีจึงหลบให้อย่างว่าง่าย
"ว้าว! เป็นบ้านจริง ๆ ด้วย สวยมากเลย แบบนี้ไม่ต้องกลัวตากแดดแล้ว แถมมีม้านั่งยาวอีก อิจฉาจัง!"
"ฮือ ๆ ฉันนึกว่าตัวเองเก่งแล้ว แต่เทียบกับเธอแล้วห่างกันเยอะเลย!"
"ซิงเฉิน ซิงเฉิน เธอเก็บของได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไงนะ พวกเขาบอกว่าฉันเป็นเทพนำโชค ฉันว่าเธอต่างหากที่เป็นเทพนำโชคตัวจริง!"
"อ๊าาาา สมกับเป็นคนน่ารักจริง ๆ ขนาดสวรรค์ยังโปรดปราน!"
"ซิงเฉิน เธอคือไอดอลของฉัน!"
ฉินเสี่ยวโหรวพูดไม่เป็นภาษา ตื่นเต้นสุดขีด
ท่าทางนั้นเหมือนกับแฟนคลับตัวยงเห็นไอดอลที่รัก
ลู่ซิงเฉินรู้สึกเหมือนมีเป็ด 500 ตัวร้องอยู่ข้างหู
เธอรีบพูดว่า: "นี่... เสี่ยวโหรว แพไม้ของเธอก็ไม่เลวนี่นา..."
ฉินเสี่ยวโหรวส่ายหน้า: "ฮือ ๆ ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าตัวเองอยู่ได้ดี แต่พอเห็นของเธอถึงได้รู้ว่า ฉันก็อยู่ได้ไม่ดีเหมือนกันนี่นา!"
ฉินเสี่ยวโหรวยังอารมณ์ค้างและดูเหมือนจะเปิดโหมดช่างพูดอีกแล้ว ลู่ซิงเฉินเริ่มรับมือไม่ไหว เธอรีบพูดว่า: "อ๊ะ เสี่ยวโหรว ฉันนึกขึ้นได้ กล่องของฉันยังไม่ได้เปิดเลยนะ วางก่อนนะ บ๊ายบาย!"
วางสายวิดีโอ ลู่ซิงเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก
ตอนนี้เธอมีเหล็กเพียงพอแล้ว จะเริ่มสร้างโต๊ะคราฟ