คนในกลุ่มแทบจะทะเลาะกัน คนหนึ่งพูดว่า "หยุดเถอะ ไม่ไปดูกันเองหรอ"
จ่านหลง: "ใช่ ไปดูกัน ไปดูเยว่ตงโหลวโดนกระทืบ!"
เกาต้าฟู่: "จ่านหลง แกไม่อยู่เขตที่ 117 เหรอ"
จ่านหลง: "ฮ่า ฉันไปลงหมู่บ้านเยียนอี่น่ะ"
ลู่ซิงเฉินมองไปที่เยว่ตงโหลว: "เขียงมาสิ ไม่ใช่อยากจะตีกันเหรอ"
เยว่ตงโหลวแต่งชุดดำล้วน ศีรษะสวมผ้าคลุมใบหน้ายาว
เขาหัวเราะเย้ยหัวเสียงเย็นชา: "ลู่ซิงเฉิน ฝั่งแกมาพร้อมคนตั้งเยอะ จะไม่ได้ตั้งใจมารุมตีใช่ไหม"
ด้านหลังลู่ซิงเฉินยืนผู้เล่นที่มาดูความคึกคักกันเป็นจำนวนมาก
ลู่ซิงเฉินก้าวออกไปหนึ่งก้าว: "ประชิดตัวคนต่อคน เยว่ตงโหลว เขียงมา!"
เยว่ตงโหลวร่างแวบหาย พุ่งเข้าใส่ลู่ซิงเฉินเร็วปานสายฟ้า
ลู่ซิงเฉินกางปีกเรียกได้ดั่งใจ บินขึ้นกลางอากาศ ดาบฉางหงฟันลง—ฉางหงกวนรื่อ!
ดาบฉางหงวาดขึ้นเป็นแสงสีรุ้งอันสว่างจ้า ฟันลงร่างของเยว่ตงโหลว
ฉางหงกวนรื่อ หนึ่งประชันถูกเป้าแน่นอน!
แสงสีเงินวูบวาบในมือเยว่ตงโหลว ป้องกันแสงรุ้งนั้นเอาไว้ พร้อมเสียง "เกี๊ยะ" ดังกึกก้อง
เยว่ตงโหลวถอยร่างเร่งขึ้น ยืนห่างออกมาไม่ไกล แขนสั่นเล็กน้อย หยดเลือดไหลเลื่อนลงจากบ่า
สีของเลือดนั้นเป็นแดงหม่น ปนด้วยสีฟ้าเป็นเส้น ๆ ช่างดูแปลกประหลาด
พร้อมกันนั้น ผ้าคลุมใบหน้าของเขาก็ถูกเฉือนขาดไปครึ่งหนึ่ง เผยผมยาวสีน้ำเงินเข้มหนาทึบดั่งสาหร่ายทะเล
ผมยาวมาก เกือบจะถึงข้อพับหลังขา
ผ้าคลุมใบหน้าหลุดไปครึ่งหนึ่ง เผยหน้ากากบนใบหน้าของเขาออกมา
ลู่ซิงเฉิน: "เชอะ ใส่ทั้งผ้าคลุมใบหน้าทั้งหน้ากากอีกแล้ว เยว่ตงโหลว หน้าแกมันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ!"