ลู่ซิงเฉินพูดไปถอยหลังไป
ประมุขตงฮูยกมือขึ้นทีเดียว "ฟิ้ว" เส้นด้ายที่มองไม่เห็นก็มัดรัดร่างเธอแน่น
ประมุขตงฮู: "ดี พาฉันไปพบปาปู!"
ดีซะแล้ว!
ประมุขตงฮูดันๆ ผลักๆ ลากลู่ซิงเฉินขึ้นไปที่ถ้ำ
หน้าปากถ้ำ รองประมุขสองคนต่างมีสภาพตึงตังคนละแบบ
หนิงซานชวนเข้าใจทันที "เกาต้าฟู่กับเสวียนหยวนเสี่ยวอู่หนีไปแล้วงั้นเหรอ?"
รองประมุขเหยียนเช็ดเลือดที่ใบหน้า พูดอย่างอ่อนแรง "ใช่ พี่หนิง พวกเราไร้ความสามารถ ขวางไว้ไม่ได้"
หนิงซานชวนกัดฟัน "เอาน่า!"
เขาแค้นอยู่ในใจ การทำงานให้ประมุขตงฮูช่างยุ่งยากเหลือเกิน เมื่อกี้ถ้าฆ่าเกาต้าฟู่กับเสวียนหยวนเสี่ยวอู่ทิ้งเลย คงไม่ถึงขั้นนี้
ลู่ซิงเฉินตอนนี้ก็เช่นกัน ถ้าเป็นเขา จะสังหารลู่ซิงเฉินทันทีแล้วปล้นกระเป๋าเก็บของของเธอมา
น่าเสียดายที่คำพูดของเขาไม่มีค่า
เรื่องที่เกาต้าฟู่กับเสวียนหยวนเสี่ยวอู่หลบหนีนั้น ประมุขตงฮูไม่เอาใจใส่เลย เธอควบคุมลู่ซิงเฉินเอาไว้แล้วสั่งว่า "พาพวกเราไปหาปาปู!"
ลู่ซิงเฉินแอบติดต่อหลานหลาน "หาปาปูท่านอาจารย์เจอหรือยัง?"
หลานหลาน: "โอ๊ะ ปาปูท่านอาจารย์ตกลงไปในร่องน้ำเหม็นแล้ว กำลังด่าทอวุ่นวายอยู่ ไม่สนใจฉันเลย"
ลู่ซิงเฉิน: "อะไรนะ? ที่นี่มันมีร่องน้ำเหม็นตรงไหน?"
หลานหลาน: "ใต้ดิน!"
ลู่ซิงเฉินคิดอะไรออกทันที "บอกตำแหน่งมา!"
หลานหลาน: "ก็ตรงนั้นแหละ ลงจากปากถ้ำแล้วต้องเดินเข้าไปไกลมากมาก"
ลู่ซิงเฉินรีบรับคำอย่างว่านอนสอนง่าย พาประมุขตงฮูและพวกรีบมุ่งหน้าไปยังตรงนั้น
เมื่อเห็นปากถ้ำเดิม ประมุขตงฮูแสดงสีหน้ารังเกียจ "ฉันบอกไปแล้วว่าที่นี่ไม่มีทางมีสมบัติ ปาปูทำไมถึงโง่ลงได้?"