ยังไงก็ตาม ไม่ว่าจะไม่สมควรแค่ไหน เกาต้าฟู่ก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป
เขายิ้มแฉ่งถามหลานหลานว่า “เสี่ยวหลานหลาน เราสนิทกันดีกว่าใคร พาข้าพาชั้นไปด้วยหน่อยสิ”
หลานหลาน: “ไม่เอา นายอ้วนเกินไป ไปหาลูกแกะตัวเล็กเลย!”
เกาต้าฟู่: ……
ลู่ซิงเฉินมองไปรอบ ๆ จริง ๆ แล้ว ด้วยขนาดตัวของหลานหลานกับเจ้าแกะน้อยตอนนี้ พาคนสามคนไปได้สบายมาก
เธอคิดแล้วตอบว่า “ให้เจ้าแกะน้อยพาชั้น ส่วนพวกนายจะไปกับใครก็ตามใจเลย!”
เมื่อครู่เจ้าแกะน้อยเสียใจไปแล้ว ลู่ซิงเฉินตัดสินใจครั้งนี้จะอยู่กับเจ้าแกะน้อย
หลานหลานไม่พอใจ “งั้นชั้นไม่พาใครเลย ชั้นจะบินเอง!”
วุ่นวายกันไปมา สุดท้ายก็ยังเป็นกู้เหยียนจือกับเกาต้าฟู่ที่กระโดดขึ้นหลังหลานหลาน ส่วนลู่ซิงเฉินกระโดดขึ้นหลังเจ้าแกะน้อย
ลู่ซิงเฉิน: “ไป! ออกเดินทาง!”
เจ้าแกะน้อยพุ่งทะยานขึ้นฟ้า กีบทั้งสี่ก้าวเหยียบบนอากาศ กระพือปีกพับหนึ่งครั้ง “ฟิ้ว” ก็พุ่งออกไป
หลานหลานอยากแข่งขันบินตามขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมพากู้เหยียนจือและเกาต้าฟู่
หลานหลานกางปีก บินทะยานขึ้นไปเหนือทิวภูเขาสูงเที่ยวต่อเที่ยว
ใต้เท้าพวกมันคือทะเลสีเขียวขจี นั่นคือต้นไม้ยักษ์บนภูเขา
ลู่ซิงเฉินอ้างอิงตำแหน่งบนแผนที่สมบัติ บอกทิศทางให้หลานหลานกับเจ้าแกะน้อยบินไปข้างหน้า ประมาณครึ่งชั่วโมงมากกว่าก็บินมาถึงจุดที่กำหนด
จริง ๆ แล้วเวลานี้ถือว่าสั้นมากแล้ว
เพราะระยะทางไกลจริง ๆ
หลานหลานกับเจ้าแกะน้อยบินพ้นทะเลหมอกขึ้นไปบนท้องฟ้า ดุจดั่งสายฟ้าสองสาย เร็วราวกับสายฟ้าแลบ