กระต่ายน้ำแข็งขาวจ้องมองไวน์ผลไม้ที่หกอยู่บนพื้นอย่างโลภ จมูกขยับไปมาไม่หยุด
ลู่ซิงเฉินรู้ว่าตราบใดที่เธอกับต้าป๋า เสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนี้ กระต่ายขี้ขลาดตัวนั้นย่อมไม่กล้าเข้ามา
เธอกวาดสายตามองต้าป๋ากับเสี่ยวไป๋
สองตัวอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็นอนแผ่ลงไปด้านหน้า อุ้งเท้าหน้าทั้งสองกุมตาไว้ กลายเป็นเนินหิมะก้อนหนึ่ง
ลู่ซิงเฉินขำจนตัวสั่น
ว่าไปก็ดี พอมีสองตัวนี่บังอยู่ กระต่ายน้อยเข้ารังไม่ได้ แม้มันจะไม่ตามมาเอง อีกไม่นานเธอก็สังหารมันได้แบบบังคับ
กระต่ายน้ำแข็งขาวยังลังเลอยู่ เท้าเล็ก ๆ เซ้าไปข้างหน้านิด ๆ แล้วก็ถอยกลับ
แปลว่าการล่อยังไม่พอสิน่า!
ลู่ซิงเฉินหยิบไหเหล้าหมักเชอร์รีที่ย่าที่ย่าเธอหมักไว้ออกมาจากกระเป๋าเก็บของ มือปล่อยลง "ตึง!" ไหเหล้าร่วงลงกระแทกพื้น
"ฉับ!" ไวน์สีแดงแตกกระเด็นหกไปทั่วพื้น พอดีเติมเต็มหลุมหิมะเล็ก ๆ จนเต็ม
"ตึง!" ลู่ซิงเฉินทุบไหเหล้าอีกใบร่วงลงไป
จากนั้นเธอโยนเนื้อแกะเสียบไม้ย่างในมือทิ้ง แล้วหันไปดึงเสวียนหยวนเสี่ยวอู่เดินออกไป
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่ไม่รู้เนื้อหาในการ์ดตรวจสอบ เจ็บใจจนแทบขาด "บอส เหล้าเหล้าเหล้า ไม้เสียบไม้เสียบไม้เสียบ น่าเสียดายเกินไปแล้ว!"
น้ำลายเขาไหลย้อยออกมาแล้ว!
ลู่ซิงเฉินดึงเขาเข้ามา ลากไปหลบหลังเนินหิมะก้อนหนึ่ง
กลิ่นหอมลอยกระจายออกไปแล้ว แม้อยู่หลังเนินหิมะ ลู่ซิงเฉินกับเสวียนหยวนเสี่ยวอู่ก็ยังได้กลิ่นเหล้าแรง ๆ นั้น
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่อยากจนทรมาน
กระต่ายน้ำแข็งขาวก็อยากจนทรมาน ดวงตาสีฟ้าเลือนของมันมองตายตรง ๆ แล้วค่อย ๆ ค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็กระโจนพุ่งไปที่จุดที่ไหเหล้าแตก ยื่นลิ้นออกมา เลียอย่างสะใจ