ลู่ซิงเฉินพยักหน้า
นางกรีดลอบดักปลา ฝูงปลาตัวเล็กพุ่งออกมา แตกตื่นหนีไปทุกทิศ สุดท้ายเหลือเพียงปลาสีฟ้าตัวน้อย
ปลาสีฟ้าตัวน้อยแหวกว่ายอย่างมีความสุขรอบ ๆ ลู่ซิงเฉิน แล้วกล่าวว่า "ข้าได้ยินแค่ไอ้แก่ถ้ำน้ำแข็งนั่นพูดรู้เรื่อง เขาไอไม่หยุด ดูท่าจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว"
ลู่ซิงเฉิน "แล้วไงต่อ? เจ้าสรุปข้อมูลที่ได้ยินมาให้ข้าหน่อย"
ปลาสีน้ำเงินเข้มตัวน้อยฉลาดมาก มันครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วรีบสรุปข้อมูลที่ได้ยินมา
ปลาสีฟ้าตัวน้อย "หนึ่ง ไอ้แก่ถ้ำน้ำแข็งอยู่ได้ไม่นานแล้ว พวกถ้ำน้ำแข็งที่เหลือมีก็แค่ไอ้หนุ่มถ้ำน้ำแข็งคนเดียวที่พูดภาษาคนได้ ติดธุระชั่วคราว ถูกหน่วงไว้ ยังมาไม่ได้ สอง มีแต่พวกถ้ำน้ำแข็งที่ฉลาดมาก ๆ เท่านั้นถึงพูดภาษาคนได้ แล้วส่วนใหญ่ก็พึ่งพาแต่พรสวรรค์ ไอ้พวกถ้ำน้ำแข็งแบบนี้หายากมาก สาม น้ำแข็งยี่สิบหกไม่แสดงออก ดูอ่อนแอเหมือนไอ้โง่ ถูกพวกเดียวกันรังแกมาตลอด แต่กลับดูเหมือนจะตื่นรู้ พูดภาษาคนได้แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ ดังนั้นไอ้แก่ถ้ำน้ำแข็งถึงได้รีบสั่งคนไปตามมันกลับมา"
ปลาสีฟ้าตัวน้อย "ไอ้แก่ถ้ำน้ำแข็งนั่นเป็นนักบวช ได้ยินว่าเก่งกาจมาก แต่ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเก่งกาจยังไง"
ลู่ซิงเฉินครุ่นคิด ข้อมูลของปลาสีฟ้าตัวน้อยมีประโยชน์มาก
แต่ว่า นางอยากฟังภาษาของพวกมันเข้าใจ จะทำอย่างไรดี?
ทันใดนั้น นางรู้สึกว่าแสงสว่างรอบตัวมืดลงมาก เงยหน้าขึ้น ก็เห็นแผ่นน้ำแข็งสีขาวโพลน
กลายเป็นน้ำแข็งแล้ว?
แค่ชั่วพริบตาเดียวก็กลายเป็นน้ำแข็งแล้ว?
แย่แล้ว พวกถ้ำน้ำแข็งเอาอุปกรณ์ที่วางไว้ข้างหลุมน้ำแข็งออกไป เพราะงั้น หลุมน้ำแข็งถึงได้กลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง!