เสียงนั้นมาจากทางปราสาท
โชคดีที่เสียงนั้นหยุดลงในไม่ช้า แต่ปราสาทกลับสั่นไหวเล็กน้อย แล้วรูปปั้นนกฟีนิกซ์ที่อยู่บนปราสาทก็เปล่งแสงสีแดงวาบขึ้นมาฉับพลัน
ผู้เล่นตาสไวบางคนเห็นเข้า: “เฮ้ นั่นอะไรน่ะ?”
หลิวเหลียงเหลียง: “ไม่ใช่แผ่นดินไหวใช่ไหม? ไม่ใช่ๆๆ”
เซี่ยเสี่ยวอวี่: “ไม่มีอะไรแล้ว”
เกาต้าฟู่: “เฮ้ ทำไมฉันเห็นนกฟีนิกซ์เปล่งแสงสีแดงล่ะ?”
เซี่ยเสี่ยวอวี่: “ฉันก็เห็นเหมือนกัน แต่แค่ไม่ถึงสองวินาที ไม่เป็นไร”
เกาต้าฟู่จู่ๆ ก็เกิดอารมณ์อยากเล่า: “พวกเธอรู้ที่มาของเมืองโบราณเยี่ยนฮั่วไหม?”
เซี่ยเสี่ยวอวี่: “อะไรน่ะ?”
เกาต้าฟู่: “ตอนฉันเดินเล่นไปเรื่อย ฉันไปเห็นกำแพงหินสีแดงในเมือง ที่นั่นเขียนที่มาของเมืองโบราณเยี่ยนฮั่วไว้”
หลิวเหลียงเหลียง: “เล่ามาสิ พี่ต้าฟู่ อย่าพูดกับเซี่ยเสี่ยวอวี่คนเดียวสิ พวกเราที่เหลือก็ว่างๆ กำลังดูการแข่งอยู่ มาเลย พูดในช่องสาธารณะสิ ให้ทุกคนได้ฟังกัน”
ทุกคนพากันเซ้าซี้
เกาต้าฟู่: “แหม ได้ยินว่าเคยมีนกฟีนิกซ์มาเกิดใหม่จากเพลิงที่นี่ มันเผาไหม้อยู่ในกองเพลิงอันโชติช่วงเป็นเวลา 49 วัน เผาจนทรายรอบๆ แดงไปหมด ที่นี่กลายเป็นสีแดงฉาน ตั้งแต่มันเกิดใหม่แล้ว อุณหภูมิที่นี่ก็เหมาะกับสิ่งมีชีวิต แทบไม่มีลมทราย เลยมีคนมาสร้างเมืองที่นี่ เรียกว่าเมืองโบราณเยี่ยนฮั่ว!”
เซี่ยเสี่ยวอวี่: “โอ้ งั้นก็มีรูปปั้นนกฟีนิกซ์สินะ?”
เกาต้าฟู่: “ใช่ ไม่ใช่แค่รูปปั้นนกฟีนิกซ์ กำแพงหินหลายแห่งก็แกะสลักรูปนกฟีนิกซ์ด้วย!”