เสี่ยวไป๋และเสี่ยวไป๋พาลู่ซิงเฉินเดินมาประมาณครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงป่าซีดาร์ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง
ข้าง ๆ ป่าซีดาร์นั้นคือภูเขาน้ำแข็ง
ภูเขาน้ำแข็งไม่ใหญ่โตอะไร เหมือนภูเขาน้ำแข็งธรรมดา ยอดเขาปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน
เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวไป๋ล้มตัวลงแผ่นดิน ยกอุ้งเท้าทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า ปิดตาทั้งสองข้าง
ขนของทั้งสองก็สีเดียวกับหิมะอยู่แล้ว พอนอนแบบนี้ก็ดูเหมือนเนินหิมะเนินหนึ่ง
ทั้งสองนิ่งเงียบไม่ขยับ
ลู่ซิงเฉินก็ยืนนิ่งเช่นกัน มองสำรวจรอบ ๆ อยากรู้ว่ามีหมีขาวตัวอื่นอยู่หรือไม่
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่รู้ว่าตัวเองทำเรื่องพังไว้ จึงอยู่เฉย ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะพูดสักคำ
ทันใดนั้น ต้นซีดาร์สั่นไหวเป็นระริก กระต่ายยักษ์ตัวหนึ่งก็แทะโลมออกมา
ตัวโตราวหมูตัวเล็ก ขนกายขาวสะอาดทั้งตัว มีเพียงแผ่นหลังที่เป็นสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาก็เป็นสีน้ำเงิน
ตัวอ้วนท้วนกลมกล่ำ กระโจนไปสองสามก้าวแล้ววิ่งหนีไปทางภูเขาน้ำแข็ง
เสี่ยวไป๋ทิ้งอุ้งเท้าลง ลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่กระต่าย: "อั้ง! อั้ง!"
ลู่ซิงเฉิน: "พวกเจ้าอยากกินอันนี้?"
เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวไป๋: "อั้ง!"
ลู่ซิงเฉินรีบหยิบธนูขนนกออกมา เล็งแล้วเหนี่ยวสาย "ซู ซู ซู" ลูกธนูขนนกสามดอกพุ่งออกไป
ดอกหนึ่งปักเข้าที่แผ่นหลังกระต่าย มันร้องลั่น "จี๊!"
จากนั้นก็รีบมุดหายลงใต้หิมะ
ลู่ซิงเฉินรีบหยิบแส้พญางูออกมา "แพ็ก!" เหวี่ยงใส่กองหิมะ
"ปัง!" หิมะกระเด็นกระจายเป็นฝอย ยังมีกลิ่นคาวเลือด แต่กระต่ายกลับหายไปไร้ร่องรอย
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที: "บอส ผมรู้ ที่นี่มีถ้ำของพวกมัน กระต่ายที่นี่ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว เราได้กำไรใหญ่แล้ว!"
เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวไป๋ก็ตื่นเต้นขึ้นมา วิ่งไปที่จุดที่กระต่ายหายไป คุ้ยด้วยอุ้งหน้าอยู่นานจนขุดหลุมขึ้นมาได้หนึ่ง