ช่องแชทร้อนระอุจนแตกร้าว
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "พวกคุณเป็นอะไรกัน ทำไมถึงได้มัวแต่ฆ่าอูฐ? อูฐในทะเลทรายถูกพวกคุณฆ่าหมดเกลี้ยงแล้วสิน่า!"
หลิวเหลียงเหลียง: "ใช่สิ ฉันเพิ่งจะเจออูฐสักตัว ยังอยากจับมันมาเลี้ยงดูเลย ผลลัพธ์คือคนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งมา ไม่พูดไม่จา ฟันฆ่าอูฐจนไม่เหลือซาก บ้ารึเปล่า?"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "เราสู้กับคนบ้ากลุ่มนั้นมาหลายรอบแล้ว พวกมันไม่แคร์ชีวิตตัวเองเลย!"
เหยียนเสี่ยวหลิน: "ได้ยินมาว่าพวกคนบ้านั้นยังเห็นใครก็ฆ่า น่ากลัวชะมัด!"
ลู่ซิงเฉินมองอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้รู้ว่าเมื่อคืนทั้งคืนคนจำนวนมากต่างต่อสู้กัน
ฝั่งผู้เล่นสูญเสียหนักหน่วง
เซี่ยเสี่ยวอวี่ ตระกูลเสวียนหยวน ฉู่หงอี พวกเธอสู้กับคนพวกนั้นมาหลายรอบ แม้เป็นเช่นนั้นก็ยังไม่ได้อูฐสักตัว
คนกลุ่มนั้นถึงกับลงยาพิษอีก
พวกเธอตามหาที่รวมฝูงอูฐได้หลายจุด แต่ทุกจุดก็ถูกพวกคนบ้าฆ่าหมดสิ้น
ถึงตอนนี้ ได้ยินว่ามีผู้เล่นเพียงสองคนที่จับอูฐมาเลี้ยงได้ แล้วขี่มันหนีไป ที่เหลือไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวอูฐได้
ลู่ซิงเฉินถามด้วยความสงสัย: "พวกคุณหาวิธีเลี้ยงอูฐเจอหรือยัง?"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "ต้นแคคตัส เพียงให้อูฐกินดอกแคคตัสหนึ่งดอกก็จับมันมาเลี้ยงได้ ตอนนั้นฉันเห็นคนสองคนนั่นทำแบบนั้นจากระยะไกล"
เหยียนเสี่ยวหลิน: "อือ น่าสงสารเรา พกต้นแคคตัสติดตัวมาหมดแล้ว แต่หาอูฐไม่เจอสักที"
อูฐถูกคนฆ่าหมดเกลี้ยง หาไม่เจออยู่ดี
ในกลุ่มแชททั่วไป ทุกคนเริ่มตื่นตระหนก:
ฉู่หงอี: "ทำไงดี อีก 24 ชั่วโมง เราจะเดินไปถึงเมืองโบราณเยี่ยนฮั่วได้ยังไง?"
ฉินอู๋ชวน: "น่าโมโห คนกลุ่มนั้นโหดเหี้ยมเกินไป"