หนิงซานชวนกัดฟันแน่น ไอ้ลู่ซิงเฉินคนหน้าด้านนี่ ทีปั่นหัวยุแยง ทียกยอปากหวาน เจ้าเล่ห์เกินไปแล้วจริง ๆ
ยิ่งกว่านั้น นักบวชตงฮูทั้งที่ทุกครั้งดูเหมือนจะมองทะลุกลอุบายของลู่ซิงเฉินแล้ว กลับยังหลอกกินทุกครั้งไป
นักบวชตงฮู: "ลู่ซิงเฉิน รู้ตัวเถอะ เอาหีบสมบัติมาให้ข้า"
ลู่ซิงเฉินทำท่าลำบากใจ: "ท่านนักบวช ข้ายกไม่ไหวจริง ๆ!"
นักบวชตงฮู: "หืม?"
แผ่นหินออบซิเดียนไถลไปจนชิดหีบสมบัติ นางยื่นมือไปยกดู สีหน้าเปลี่ยนทันที: "ตะปูกั้นลม?"
นางหันไปมองลู่ซิงเฉิน: "ข้างในคือตะปูกั้นลม?"
ลู่ซิงเฉินแสร้งโง่เขลา ทำหน้าตื่นเต้นดีใจ: "จริงเหรอ! ข้างในคือตะปูกั้นลม?"
นักบวชตงฮูหัวเราะเยาะ: "จะแสร้งอะไร ถ้าเธอไม่เปิดหีบ ตะปูกั้นลมจะสัมผัสได้อย่างไร? พอตะปูกั้นลมปรากฏโฉมต่อโลก น้ำหนักจะเพิ่มขึ้น คนธรรมดายกมันไม่ไหวหรอก!"
ลู่ซิงเฉินอึ้งไป แล้วถ้าปุโรหิตตงฮูไม่ไหว ปรมาจารย์ปาปูมาก็ยังไม่พอหรือ?
ฉินอู๋ชวน: "เสี่ยวหลู่ ทำบู๊ตเสร็จแล้ว ให้ใคร?"
ลู่ซิงเฉิน: "ให้เกาต้าฟู่!"
เมื่อครู่นางแจ้งเกาต้าฟู่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เกาต้าฟู่กับกู้เหยียนจือและคนอื่น ๆ เข้าไปในถ้ำแล้ว อยู่ริมหนองน้ำหินดำ
พอเกาต้าฟู่ได้บู๊ตแล้วก็จะส่งต่อให้หลานหลาน หลานหลานจะหิ้วบู๊ตไปส่งให้ปรมาจารย์ปาปู
เธอแค่ต้องเสียเวลาอีกไม่กี่นาทีก็พอแล้ว!
ปุโรหิตตงฮูลูบไปที่หีบ มองลู่ซิงเฉิน: "เอากุญแจออกมา!"
ลู่ซิงเฉินยังแสร้งโง่: "กุญแจ? กุญแจอะไร?"
ปุโรหิตตงฮูชูมือขึ้น: "ลู่ซิงเฉิน ข้ามีความอดทนจำกัด เร็ว! หยิบมา!"
หนิงซานชวนแทรกตัวเข้ามาทันที: "ท่าน ไม่ต้องเสียเวลาคุยกับมัน ให้ข้าฆ่ามันเถอะ ขอแค่ฆ่ามันตาย กุญแจก็จะระเบิดออกมาเอง!"
ถ้านักบวชตงฮูฆ่าลู่ซิงเฉิน ไม่แน่ได้ของเลย แต่ถ้าหนิงซานชวนฆ่าลู่ซิงเฉิน จะได้ของทั้งหมดของลู่ซิงเฉินไปเต็ม ๆ