เลี่ยซานพูดเบา ๆ "เรย์เอิน... เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรปล่อยให้แม่เจ้าให้กำเนิดเจ้าออกมาเลย มันเป็นความผิดของฉัน..."
ว้า!
ลู่ซิงเฉินตาโต เลี่ยซาน... เป็นพ่อของเรย์เอินงั้นเหรอ?
คงใช่แหละ ข้อมูลยังไม่ครบ ฟังต่ออีกหน่อย!
เลี่ยซานร้องหลงเสียงหนึ่ง ดูเหมือนจะถูกเรย์เอินทำร้าย เขาถอดหายใจยาว "เรย์เอิน การทดลองยาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ร่างกายฉันพังยับไปแล้ว ตอนนี้ฉันปกป้องเจ้าไม่ได้ ช่วยเจ้าก็ไม่ได้ ฉันจะทำยังไงดี..."
ประโยคสุดท้าย เลี่ยซานกลับมีเสียงจมูกแทรก
ลู่ซิงเฉินได้ยินเสียงคำรามอันดุร้ายของเรย์เอิน "ซี้!"
"อย่ากัดฉัน เรย์เอิน เจ้าเป็นเงือก เงือกผู้สูงศักดิ์ ถ้าแม่เจ้าเห็นเจ้าเป็นแบบนี้ ไม่รู้จะเสียใจแค่ไหน..."
"เรย์เอิน เจ้าต้องไป รีบไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นจะยิ่งอันตราย!"
"ฮือ... ฉันให้ลู่ซิงเฉินดูแลเจ้ามาทั้งวันแล้ว ทำไมเธอยังไม่พาเจ้าไปซะที?"
ลู่ซิงเฉิน: ...
ที่แท้กำลังรอให้เธอลงมือเองนี่เอง!
เวลาของการ์ดแอบฟังหมดลงแล้ว เธอฟังอะไรต่อไม่ได้อีก
คิดแล้วคิดอีก เธอตัดสินใจออกจากห้องทันที เดินตรงไปยังขอบสระน้ำ
เธอเห็นเลี่ยซานกำลังลูบไล้เรย์เอินอย่างเอ็นดู ยอมให้เกล็ดของเรย์เอินบาดมือเขา
เลี่ยซานเอ่ยเบา ๆ "เรย์เอิน ถ้าเจ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป เจ้าจะไม่รอดไปได้ถึง 3 วันหรอก!"
ลู่ซิงเฉินส่งเสียงขึ้นทันควัน "งั้นเหรอ คุณอยากให้ฉันพาเขาไปสินะ?"
เลี่ยซานตกใจ รีบหันกลับมา
ใบหน้าเขาเย็นชาลงทันที ตะคอกเสียงดัง "เฮยซื่อ! เดินแอบแอบๆ มาทำอะไร? ไม่ใช่บอกให้กลับเข้าห้องแล้วเหรอ? กลับไป!"
ลู่ซิงเฉินยิ้มเจื่อน ๆ เธอหันหลังเดินจากไป พลางพึมพำกับตัวเอง "ฮือ... พรุ่งนี้เหลี่ยซืออี๋จะพาฉันว่ายเล่นรอบเกาะ ได้ยินว่าแถวนี้เกาะเยอะแยะไปหมด ต่อให้ต้องเที่ยวกัน 5-6-7-8 วันก็ต้องเที่ยวให้ครบ รู้สึกเพลียจะแย่แล้ว..."