ลู่ซิงเฉินแบกพี่น้องตระกูลเยว่ขึ้นเกาะมาแล้ว คนกลุ่มนี้พุ่งเข้าห้องทดลองราวกับสายลม
โปรยตัวพี่น้องตระกูลเยว่ทิ้งลงไป ลู่ซิงเฉินตบมือเสียงดัง "ดูสิ หนูทดลองที่ทนทานสุด ๆ ก็มาถึงแล้ว!"
สีหน้าเยว่ตงโหลวเปลี่ยนทันที
ที่นี่มีความทรงจำไม่สำเร็จมากมาย เขารีบตื่นตัวทันที ตะโกนว่า "ไม่ได้ ผมไม่ได้ ผมลองยามาหลายครั้งพอแล้ว!"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเฮฮา "ลองยามาซะนับครั้งไม่ถ้วน ยังแข็งแรงฉิบหายไม่ขาดแขนไม่ขาดขา กำลังเยอะสมองแล่น ดูสิ วัสดุทดลองชิ้นเอกชะมัด?"
เลี่ยสืออีสิบเอ๋ย "ใช่ใช่ คนอื่นกินครั้งเดียวก็ตาย แต่คุณกินไปนับไม่ถ้วนก็ไม่เป็นไร!"
ลู่ซิงเฉินชี้ไปที่เยว่เสียวหนิง "อันนี้คือน้องสาวของเขา สองคนนี้ยีนใกล้เคียงกัน ต้องทนทานเหมือนกันแน่!"
เยว่เสียวหนิงยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเผชิญอะไร ตะโกนว่า "ลู่ซิงเฉิน ปล่อยฉันนะ ไม่อย่างนั้นท่านปรมาจารย์เป่ยเย่จะไม่ปล่อยเธอไว้! พี่ชายของฉันเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของท่านปรมาจารย์เป่ยเย่!"
ลู่ซิงเฉิน "เชอะ!"
เยว่ตงโหลวกัดฟัน "ลู่ซิงเฉิน เอาผมลองเอง ผมคนเดียวก็พอ!"
เลี่ยสืออีสิบตบหนึบเข้าให้ "หุบปาก ไม่มีสิทธิ์พูด!"
เยว่เสียวหนิงกรีดร้อง "อย่าตีพี่ชายฉัน พวกโจร ปีศาจ!"
เลี่ยสืออีสิบหันกลับมาตบเธอหนึบหนึ่ง "หุบปาก น่ารำคาญ!"
เยว่เสียวหนิงเสียงดังเกินไป เลี่ยสืออีสิบเลยอุดปากเธอซะเลย
เลี่ยอีมองดูพี่น้องตระกูลเยว่ที่เงียบสงบ ชี้ไปที่ลู่ซิงเฉิน "มา เธอก็มาร่วมด้วย!"