ชีฝังซินล้มตุ๊บลงไปในกองหิมะแล้วถูกฝังจมหาย
ลู่ซิงเฉินรีบลงไปลากเขาขึ้นมา
ชีฝังซินนั่งอยู่บนกองหิมะ แล้วก็สำรอกต่ออีก
ลู่ซิงเฉินมองไม่ไหวแล้ว "ออกมาจากที่นั่นไปไกลเป็นกิโลเมตรแล้ว ไม่มีทางจะได้กลิ่นหรอก ฉีฟ่างซิน คุณเป็นอะไรไป"
หลานหลานโกรธแค้นขึ้มหน้า พูดไม่ค่อยดี "ท้องสิ!"
ชีฝังซินเช็ดน้ำตา ทำหน้าน่าสมเพช "ฉะ ฉันแค่เห็นหลานหลาน ได้ยินเสียงหลานหลานปุ๊บ ก็อยากอ้วก ฉะ ฉัน ฉันกลัว..."
เขากลัวจริง ๆ
โดนเหม็นมานับไม่ถ้วน ตอนนี้ประสาทการดมกลิ่นของเขามีปัญหาไปแล้ว
พอเห็นหลานหลาน ได้ยินเสียงหลานหลานปุ๊บ ประสาทจะตอบสนองทันที สำรอกไม่หยุด
ลู่ซิงเฉินถอนใจ แล้วดึงหลานหลานเข้ากระเป๋าสัตว์เลี้ยง
อากาศเย็นเกินไป ปล่อยหลานหลานอยู่ข้างนอกตลอดก็ทรมาน
แถม...เธอมองเวลา พวกเธอต้องรีบไปถึงที่พักพิง ไม่อย่างนั้นก็ต้องดื่มซุปอุ่นร่างแล้ว
"เมี้ยว~"
ชีฝังซินเช็ดน้ำมูก แหงนหน้ามอง แล้วตะโกน "ซิงซิง ดูสิ นั่นมีแมวตัวเล็ก เหมียวน่ารักมาก ฮ่าฮ่า เพื่อนสี่ขาของฉันมาแล้ว ฉันประกาศเลย มันจะเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันตั้งแต่นี้!"
ลู่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้น เห็นเสี่ยวไป๋นั่งอยู่บนกิ่งไม้หนึ่ง
เสี่ยวไป๋นั่งตั้งตรงบนกิ่งไม้เรียวบาง ดวงตาสีฟ้าครามเย็นชา ทั้งท่วงท่าดูสูงศักดิ์
ไม่แปลกใจที่ชีฝังซินชอบมัน
เสี่ยวไป๋: "รีบไป เดินตรงไปสิบกว่าเมตร ข้ามเนินเขาไป มีที่พักพิงหลังหนึ่ง!"
ที่พักพิง?
ประหยัดซุปอุ่นร่างได้สองถ้วย!
ลู่ซิงเฉินดีใจมาก รีบลากชีฝังซิน "รีบไป!"
ชีฝังซินยังไม่ทันหันไป ก็เหลียวมามองเสี่ยวไป๋ "ฮิฮิ สัตว์เลี้ยงของฉันมาจริง ๆ เหรอ? มันพูดกับฉัน ฮ่าฮ่า มันพูดได้ ซิงซิง อย่าลากฉันสิ ฉันต้องกอดสัตว์เลี้ยงของฉัน!"