ลู่ซิงเฉินถึงกับนึกได้ ตอนอยู่ในเขตที่ 117 นั้น เธอเคยประกาศภารกิจให้ทุกคนช่วยกัน—ค้นหาแมวน้ำตัวเล็ก ไม่คิดว่าในที่สุดจะมีคนมาส่งภารกิจซักที
ลู่ซิงเฉินรีบมุ่งหน้าไปยังเขตที่ 117 ทันที เพื่อพบกับผู้ที่เตรียมตัวมาส่งภารกิจ
คนนั้นเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่พูดอย่างขี้อายว่า "ท่านลู่ซิงเฉินคะ หนูเห็นแมวน้ำตัวเล็กตัวหนึ่งเมื่อวาน ท่านดูสิคะ ใช่ตัวนั้นหรือเปล่า"
เธอส่งรูปภาพหนึ่งใบมา
ในภาพเป็นแมวน้ำตัวเล็กนอนแอ้งแม้งอยู่บนดาดฟ้าเรือ ขนสีขาวสะอาด ดวงตาดำปี๋เปียกแวววาว น่ารักจนหยุดหายใจ เพียงแต่ท่าทีดูเศร้าหมองไปนิด
แถมยังมีความขัดใจปนอยู่ด้วย
ลู่ซิงเฉินมองแวบเดียวก็จำได้ ใช่แมวน้ำตัวเล็กตัวนั้นแท้ ๆ
ตัวที่เธอกำลังตามหา
เธอรีบถาม "คุณเห็นมันที่ไหน พาฉันไปเลย!"
เด็กหญิงตอบว่า "ขอโทษค่ะ หนูพาท่านไปไม่ได้ เพราะหนูเห็นจากบนแพไม้ ดูได้แค่ไม่กี่นาที แล้วมีคนคนหนึ่งเดินมา อุ้มแมวน้ำตัวเล็กขึ้น แล้วพริบตาเดียว คนนั้นกับแพไม้และแมวน้ำก็หายไปหมดเลย"
เธอส่งรูปอีกใบมา "ดูสิคะ! -[รูปภาพ]"
ลู่ซิงเฉินรีบเปิดดู
คราวนี้บนเรือมีคนเพิ่มขึ้นหนึ่ง คนนั้นนั่งยองอยู่บนดาดฟ้าเรือ มือหนึ่งอุ้มแมวน้ำตัวเล็ก อีกมือถือถังกุ้งคีบให้มันกิน
แววตาเต็มไปด้วยความหมั่นไส้
ลู่ซิงเฉินมองเห็นแค่ด้านข้างใบหน้า
แสงแดดส่องมา เธอเห็นสีทองเปล่งประกายวาบหนึ่งอยู่แก้มของคนนั้น
สีทอง?
ลู่ซิงเฉินมองถี่ถ้วนอีกครั้ง ถึงพบว่านั่นคือวงแหวนทองวงหนึ่งที่ถูกใบหน้าด้านข้างบังไว้ครึ่งหนึ่ง
วงแหวนทองวงนั้นใหญ่มาก ใหญ่กว่าใบหูของคนนั้นอีก หนาและสะดุดตามาก
วงแหวนทอง!
นี่ชายผู้สวมวงแหวนทอง!
ใช่ฮื้อสิบสี่หรือเปล่านะ... แม้จะยังไม่ยืนยันแต่ก็ใกล้เคียงแล้ว ยังไงก็เป็นเบาะแส!