ลู่ซิงเฉินคว้ามันไว้แน่น แล้วเหวี่ยงมันกลับลงไปในกระเป๋าสัตว์เลี้ยงในทันที
เจ้าแกะน้อยถึงกับตั้งตัวไม่ทัน จริง ๆ มันก็กำลังพุ่งเข้าหาผลไม้นั้นเช่นกัน แต่ถูกท่าทางของลู่ซิงเฉินทำให้สะดุ้งตกใจ เผยให้ช้าไปหนึ่งจังหวะ
ลู่ซิงเฉินเดินมาถึงหน้าผลไม้นั้น แล้วสังเกตอย่างพิถีพิถัน
สุดท้าย เธอแซะดินรอบโคนออกอย่างระมัดระวัง สกัดรากกับลำต้นออกมาทั้งอัน มองดูไปนานเป็นเวลานาน
เจ้าแกะน้อยเดินมาถาม: "มีอะไรหรือเจ้าของ?"
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว: "เมื่อกี้เราเดินผ่านที่นี่มาแล้ว แต่ฉันไม่จำได้ว่ามีผลไม้อันนี้อยู่ ทำไมพอเดินย้อนกลับมา มันถึงปรากฏขึ้น?"
"อะ?" เจ้าแกะน้อยอึ้งงัน แล้วเอียงหัว "จริงหรือเจ้าคะ?"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า: "ผลไม้ที่เด่นชัดขนาดนี้ เราไม่มีทางมองข้ามได้ และ..."
เธอมองรอบ ๆ ตรงนี้พืชพรรณเขียวขจี สัตว์เล็กสัตว์น้อยก็มีเยอะ นกจำนวนมากร้องจิ๊ดจ๊อดบินวนไปมา
ลู่ซิงเฉิน: "ผลไม้ดีขนาดนี้ นกก็ตั้งเยอะ ทำไมพวกมันถึงไม่กิน?"
ก็จริงนี่? เจ้าแกะน้อยอึ้งตึ้ง
ฟังดูแล้วก็มีเหตุผลดีเหมือนกัน
ไม่ต้องพูดถึงนกเลย แม้แต่แกะน้อยกับไก่น้อย ถ้าเห็นผลไม้อันนี้ก็ต้องวิ่งมาแตะต้อง สักคำ แล้วอัดลงท้องไปแล้ว แล้วทำไมผลไม้มันถึงยังสมบูรณ์แบบขนาดนี้?
ลู่ซิงเฉินหยิบกล่องแก้วออกมา ระมัดระวังขุดรากกับลำต้นของผลไม้ออกมา ตั้งใจจะใส่ลงกล่อง
แต่แล้ว พอผลไม้พ้นจากราก มันก็กลิ้งตกลงพื้นทันที รากสีขาวอวบนั้นก็เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสีแห้งกรอบ
ใบสีเขียวมรกตก็ร่วงโรยจากหายอย่างรวดเร็ว แล้วเหี่ยวย่นลงไป