ดวงตาของนักล่าสิบเอ็ดสุกใสขึ้นทันที พลางถูมือกำหมัดอย่างคึกคัก "ได้ ๆ ๆ ดีมาก ๆ ฉันไม่กล้าทำยาถอนพิษมาตลอด ตอนนี้พี่สามกับพี่ห้าไม่อยู่ ฉันจดสูตรยาถอนพิษมาได้ด้วย ในที่สุดก็ได้แสดงฝีมือสักที!"
นักล่าสิบเอ็ดลากเยว่ตงโหลวซึ่งมือเท้าหักพังไปทั้งตัวขึ้นชั้นสามอย่างมีความสุข
น่าสงสารเยว่ตงโหลว มือเท้าหักหมด แขนพิเศษที่งอกออกมาก็โดนมัดเป็นปม มีแต่แรงเป็นกำลังมากแต่ไม่มีทางใช้ได้ หน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด
เยว่ตงโหลวกัดฟัน "นักล่าสิบเอ็ด เจ้าอย่าหลงกลคนข้าง ๆ นั่นสิ นางไม่ใช่เฮยซื่อหรอก นางชื่อลู่ซิงเฉิน เป็นคนเจ้าเล่ห์ที่สุด นางยังอยู่ที่นี่ก็เพียงเพราะอยากได้ยาถอนพิษ!"
ลู่ซิงเฉินมองเขาตาเย็นวาบหนึ่งครั้ง "ลิ้นไม่ต้องการแล้วสินะ?"
นักล่าสิบเอ็ดตาสุกวาบ "ใช่เลย ตัดลิ้นมันทิ้งซะเลย ปากร้างอยู่ได้ตั้งนาน รำคาญจะแย่แล้ว!"
เยว่ตงโหลวหน้าซีดขาว รีบหุบปากผึง
เข้าใจแล้ว คำพูดใดที่ไม่ดีเกี่ยวกับลู่ซิงเฉิน นักล่าสิบเอ็ดจะกรองทิ้งหมด ราวกับไม่ได้ยิน
ใครพูดก็ไม่มีประโยชน์!
โง่เขลาชะมัด!
ลู่ซิงเฉินไม่ได้ตัดลิ้นเยว่ตงโหลว เพราะนักล่าสิบเอ็ดบอกว่ากลัวกระทบผลของยา
อีกทั้งนางยังมีเรื่องจะถามเขาอยู่
ทั้งสองคนไปที่ห้องทดลองชั้นสาม ลู่ซิงเฉินหยิบสูตรที่นักล่าสิบเอ็ดจดมาชี้แล้วถาม "มา เล่าให้ฟังสิ ตรงไหนที่เจ้าแก้?"
นางหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง "อย่าพยายามโกหก ยาที่จะทำนี่มันคือยาถอนพิษสำหรับเจ้านะ!"
เยว่ตงโหลวกัดฟัน นิ่งไปครึ่งวัน จึงพูดอย่างขัดใจ "แก้ไปสองจุด จุดหนึ่งคือ 19 กรัม อีกจุดคือ 23 กรัม"
ลู่ซิงเฉิน "ดี!"
คงไม่กล้าโกหกหรอก!
ยาถอนพิษที่ทำออกมานี่เขาต้องกินเองนี่นา!