ปุโรหิตตงฮูหน้าตึงเล็กน้อย "ใช่สิ ปาปู เธอหน้าตาตัวเองเป็นยังไงไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไง จะมาแต่งตัวเป็นหนุ่มหล่อ เสียมารยาทชะมัด!"
พอนึกถึงท่าที่ประจบประแจงของตัวเองเมื่อกี้ ปุโรหิตตงฮูยิ่งโกรธหนัก "ดีมาก เธอหลอกฉัน!"
ปรมาจารย์ปาปูพองท้องแล้วหัวเราะก้อง "หลอกแล้วไง แล้วจะทำไม?"
ปุโรหิตตงฮูโกรธจัด
ปรมาจารย์ปาปูหันไปบอกลู่ซิงเฉิน "ไป กลับกันเลย!"
เขาได้รับข่าวว่าภารกิจสำเร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลากลับบ้าน
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า "ได้เลยค่ะปรมาจารย์ ไปกัน!"
ปรมาจารย์ตงฮูโกรธจนขาด ตะโกนลั่น "จับคนพวกนั้นมาให้ฉัน! ลงมือ!"
คนถ้ำน้ำแข็งที่เหลือไม่มีใครรู้จักปรมาจารย์ปาปู จึงพร้อมเพรียงพุ่งเข้ามาจับลู่ซิงเฉินและพวกโดยไม่คิดอะไร
ปรมาจารย์ปาปูสะบัดแขนเพียงครั้งเดียว ก็เหวี่ยงคนถ้ำน้ำแข็งไปสามสี่คน
คนถ้ำน้ำแข็งที่ถูกเหวี่ยงกระเด็นร้องลั่น แล้วล้มฟาดพื้นร้องครวญคราง
ปุโรหิตตงฮูโกรธจริง ๆ แล้ว "ปาปู เธอกล้าฝ่าฝืนสัญญา!"
ปรมาจารย์ปาปูหัวเราะเยาะ "ยังกล้ามาพูดเรื่องสัญญาอีกเหรอ สัญญางัย มีความสามารถก็หยิบมาโชว์สิ!"
ปุโรหิตตงฮูติดขัดไปแวบหนึ่ง รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ไม่ช้าก็ทำท่าทางอวดดีต่อ "มันไม่ได้อยู่ที่ฉันนี่นา ฉันจะเอาอะไรให้ ไม่ว่ายังไงก็เถอะ เธอห้ามโจมตีพวกเราก่อน นี่เป็นข้อกำหนดในสัญญา!"
ลู่ซิงเฉินตั้งตัวไม่ทัน
อ๋อ งั้นเอง
ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ปรมาจารย์ปาปูบอกว่าจะไม่ยื่นมือเข้าแทรกแซง แต่เมื่อกี้ก็เพียงแค่ปล่อยให้พวกมันเข้ามา
ดูเหมือนระหว่างปรมาจารย์ปาปูกับคนถ้ำน้ำแข็งจะมีข้อตกลงบางอย่างกันไว้