“อั้ง” ลูกหมีขาวที่เพิ่งถูกเชื่องเอาจมูกดุ๊กดิ๊กดันแขนลู่ซิงเฉินอย่างสนิทใจ
“อั้ง” อีกตัวก็เลิกไล่ล่าเสวียนหยวนเสี่ยวอู่แล้ว เดินมาแซมตัวเบียดอยู่ข้างกายลู่ซิงเฉิน
เชื่องง่ายขนาดนี้เชียว?
ลู่ซิงเฉินอยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก คราวนี้ต้องเลี้ยงลูกอีกแล้วสินะ?
ตัวเล็กขนาดนี้ มันจะทำงานเป็นไหม!
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่แผ่ตัวแน่นิ่งอยู่บนพื้น หอบหายใจไปครึ่งวัน น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ร้องลั่นทั้งฟ้า “บอส! บอสครับ! เสี่ยวอู่ผิดไปแล้ว ไม่กล้าส่องข่าวคุณอีกแล้ว โปรดใจปรานีปล่อยผมไปเถอะ!”
ลู่ซิงเฉินขบฟัน “ทำไมพาตัวเล็กแบบนี้มา?”
นี่มันลงมือทำงานแบบกึ่งใจเลยใช่ไหม?
ใช่สินะ ใช่สินะ?
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่: “ผมถูกใส่ร้ายนะบอส! มันสองตัวเดินตามผมมาเอง ผมไม่ได้ต้องการมันเลยนะ แต่มันตามผมติดกาวจนเอาตัวรอดไม่ได้!”
ลู่ซิงเฉิน: “ช่างมันเถอะ!”
ไม่มีเวลามาคิดเรื่องนี้แล้ว ยังดีที่เหลือการ์ดเชื่องสัตว์อยู่อีกหนึ่งใบ
แม้สองตัวหมีขาวนี้จะตัวค่อนข้างเล็ก แต่ก็ถูกอยู่หรอก ยิ่งกว่านั้นยังซื้อหนึ่งแถมหนึ่งอีก
ลองดูก่อน ถ้าไม่ได้ผลจริง ๆ ค่อยใช้อีกใบ
ลู่ซิงเฉินโบกมือหนึ่งครั้ง เรียกรถเลื่อนน้ำแข็งออกมา
รถเลื่อนน้ำแข็งตัวโตปรากฏบนชั้นน้ำแข็ง
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่ตกตะลึง “น น นี่… รถโดยสารเหรอ?”
ลู่ซิงเฉินส่งสายตาเหยเขไปที่เขาหนึ่งครั้ง ลูบหัวลูกหมีขาวสองตัวแล้วพูด “อย่างนี้นะ จากนี้ไปพวกเธอชื่อหมีต้ากับหมีเอ้อร์!”
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่: “หมีต้าหมีเอ้อร์?”
ลู่ซิงเฉิน: “อืม จากนี้ไปพวกเธอต้องร่วมมือกับกวางโถวเฉียง ช่วยกันลากรถเลื่อนน้ำแข็งให้ดี ๆ นะ เข้าใจไหม?”
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่: “กวางโถวเฉียง? กวางโถวเฉียงคือใคร?”