ลู่ซิงเฉินมุ่งไปหาเจ้าแกะน้อยก่อน เมื่อไปถึง คนคนนั้นถูกเจ้าแกะน้อยพาวิ่งเล่นจนขาสองข้างอ่อนแรงไปแล้ว
เขาทั้งร้อนใจทั้งโกรธ กระชับพลังให้เต็มที่ ต้องการจับลูกแกะน้อยตัวนี้ให้ได้
เขาพุ่งตัวเข้าไปข้างหน้า ลู่ซิงเฉินสะบัดแส้พญาอินทรี "ป๊าบ!" หวดเข้าที่หลังของเขา
"อุ๊ย!" คนนั้นหันกลับมา มองลู่ซิงเฉินแวบหนึ่ง อึ้งงงงัน มองลูกแกะน้อยแล้วก็มองลู่ซิงเฉิน ครุ่นคิดในใจแต่ไม่ทันเข้าใจ "อ้าว หน้าตาแบบนี้ ไม่ใช่ลู่ซิงเฉินนี่?"
การปลอมตัวของลู่ซิงเฉินยังอยู่
ลู่ซิงเฉินหัวเราะฮือฮ่า แส้พญาอินทรียังสะบัดเข้าไปอีก
อีกไม่นาน เธอก็ปราบคนผู้นี้ลงได้ แล้วขู่บังคับให้กินลูกยาทำความหนาว
ใช้วิธีขู่แบบเดียวกันคุมเขาไว้ ทำให้เขาเข้าใจว่าตัวเองถูกวางพิษพิฆาต จึงต้องฝืนใจแสนขมๆ นำของในกระเป๋าเก็บของออกมาทีละชิ้น
ลู่ซิงเฉินไม่ได้ใช้การ์ดปล้นของ
เธอรู้สึกว่าคนนี้ฝีมือธรรมดา ไม่คุ้มที่จะใช้
จริงดังที่คิด คนนี้มีแค่เหรียญทองไม่กี่เหรียญ เขาบอกว่าเหรียญทองส่วนใหญ่ยกให้เสวียนหยวนหลิงอวิ๋นไปแล้ว
ในมือเหลือแค่การ์ดพื้นฐานบ้างชุด อย่างการ์ดเรียกตัว การ์ดป้องกัน อะไรแบบนี้
คุมคนนี้ไว้ได้ เกาต้าฟู่ก็ส่งข่าวมา: "จัดการเรียบร้อย!"
ลู่ซิงเฉินประหลาดใจ: "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เกาต้าฟู่: "ลูกน้องสองคนที่นายเก็บมานี่เก่งจริง ๆ นะ ค่าพลังการต่อสู้สูงมาก เสวียนหยวนเสี่ยวเอ้อร์แทบไม่มีทางเอาชนะพวกเขาได้"
ลู่ซิงเฉินคิดแวบหนึ่ง แล้วรีบหันกลับไปทันที
เสวียนหยวนเสี่ยวเอ้อร์กับลูกน้องสองคนถูกมัดขาดมือขาดเท้า ปากก็ถูกอุดไว้ ทำแบบนี้เพื่อกันพวกเขาติดต่อกับคนที่เหลือ