เกาต้าฟู่เป็นคนชอบเข้าไปพูดคุย "เป็นอะไรไป"
"ร้อนไหม" เสวียนหยวนเสี่ยวอู่ถามขึ้น
"ร้อนสิ ถ้านับตามฤดูกาล ตอนนี้ก็ควรเข้าเดือนสิงหาคมแล้วไม่ใช่เหรอ ร้อนก็ถูกแล้ว" เกาต้าฟู่ตอบ
"อ๋อ ถึงช่วงปิดภาคร้อนแล้วสินะ"
"ใช่ ปิดเทอมซัมเมอร์แล้ว!"
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่รู้ทันอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวนะ เกาต้าฟู่ แกหลอกกันเล่นหรือไง แกบอกว่าเข้าเดือนสิงหาคมก็เข้าเดือนสิงหาคมได้เลยเหรอ ที่นี่มันไม่มีปฏิทินจะดูด้วยซ้ำ!"
"เหอะๆ ยังไงก็ถึงเวลาร้อนละ ดีแล้ว ทุกคนได้พักผ่อนกันหน่อย ถึงเวลาปิดเทอมก็ปิดเทอม!" เกาต้าฟู่ยิ้มแฉ่ง
เซี่ยหยุนเฟยหัวเราะแห้ง "เฮ้อ โง่จริงๆ ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติเลย"
"สงบเงียบมากี่วันแล้วล่ะ คิดว่านี่เป็นเกมสบาย ๆ ที่จะให้แกอยู่อย่างสุขสบายไปได้เรื่อย ๆ งั้นเหรอ" เขาเอ่ยต่อ
"อ๋อ แกไม่โง่ใช่ไหม งั้นมาเล่าให้ฟังสิว่ามันจะทำให้ใครลำบากยังไง" เกาต้าฟู่ท้า
"เหอะ ไม่อยากคุยกับพวกแกหรอก" เซี่ยหยุนเฟยปฏิเสธ
"เชอะ ไม่บอกก็ไม่บอก ใครอยากรู้กันเล่า เหมือนแกถือความลับสุดยอดอะไรมาแบบนั้นเลย!"
"ก็มันเป็นความลับสุดยอดจริง ๆ แหละ ก็ไม่บอก!"
เกาต้าฟู่ไม่สนใจ "มาดูกัน นี่คืออาหารกลางวันของผม — ย่างเนื้อแกะ กุ้งตุ๋นน้ำมัน ข้อสาหร่ายตุ๋นซีอิ๊ว..."
เซี่ยหยุนเฟยพูดขึ้นอีกครั้ง "อย่าแชทส่วนตัวมาหาผมแล้วกัน ถ้ามีความจริงใจจริง ๆ ก็โอนเหรียญทอง 100,000 เหรียญมาให้ผม"
"ปุ๊ก ฮ่าฮ่าฮ่า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ที่ไหนก็ไม่มีนักต้มตำหาย!" เกาต้าฟู่หัวเราะคิกคัก
"เหอะ ผมขอเผยแค่ประโยคเดียว โลกเกมนี้เต็มไปด้วยความปั่นป่วน มือใหญ่คนก่อนอาจเปลี่ยนเป็นตัวปลาฝูงได้ในพริบตา และจะมีคนใหม่ผงาดขึ้นมาเรื่อย ๆ!" เซี่ยหยุนเฟยกล่าว