ลู่ซิงเฉินตอบรับเสียงดัง "รับคำ!"
ฉินอู๋ชวนรีบบอก "เสี่ยวหลู่ ถอยก่อน……" แต่แล้วเขาก็ตัวแข็งค้าง
เพราะเหล่าคนดำที่กำลังรบรากันอย่างบ้าคลั่งไม่ไกลนัก พลันหยุดชะงัก แล้วหันขึ้นมามองทิศที่ลู่ซิงเฉินอยู่พร้อมกันทั้งหมด
ลู่ซิงเฉินกระดกมือ หลานหลานกระพือปีกขึ้นสู่อากาศ นางพุ่งตัวขึ้นไปยืนบนหลังมัน แล้วก้มมองคนดำที่แผ่ไปทั่วพื้นทวีปราบราบ
ฝูงคนดำมองนางตาค้าง นิ่งราวกับรูปปั้น
ลู่ซิงเฉินตะโกนก้อง "หยุด! วางอาวุธลง!"
คนกลุ่มนั้นมึนงงไปครู่ใหญ่ ก่อนลังเลวางอาวุธในมือลง แต่ยังคงจ้องมองนางไม่วางตา
ลู่ซิงเฉินดีใจสุดขีด พอมีการข่มขู่แล้วพวกนี้ฟังคำจริง ๆ ไม่รู้จะสั่งให้พวกมันฆ่าตัวตายได้หรือเปล่านะ?
เพิ่งคิดถึงตรงนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น [ผลข่มขู่คงอยู่ได้อีก: 30 วินาที 29, 28……]
เหลือเพียง 30 วินาที!
สั่งให้ฆ่าตัวตาย? ไม่ได้ พวกมันคงไม่สามารถปฏิบัติคำสั่งที่หนักหน่วงขนาดนั้นได้
สั่งให้พวกมันฆ่ากันเอง? แค่ 30 วินาที แม้มันจะระรานกันเอง ก็คงฆ่ากันตายได้ไม่กี่คน
ช่างมันเถอะ ได้อูฐมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
ลู่ซิงเฉินตัดสินใจทันที "หันหน้าไปทางทิศตะวันออก เตรียมตัว……วิ่ง!"
คนดำทั้งหมดวางอาวุธลงทันที แล้ววิ่งกรูกันไปทางทิศตะวันออก ไม่กี่วินาทีก็กระจายหายเกลี้ยง
เกาต้าฟู่ดีใจโห่ร้อง "เจ๋งสุด ๆ เสี่ยวหลู่ แกเจ๋งมาก ข้ายกนิ้วให้เลย!"
เหยียนเสี่ยวหลินอุทาน "พระเจ้าจอร์จ ท่านลู่ผู้เกรียงไกร ท่านคือไอดอลข้า!"
ลู่ซิงเฉินรีบตัดบท "เลิกพูดเล่นได้แล้ว เร็ว! ประมืออูฐ พวกเจ้ามีเวลาแค่ 15 วินาที เร็ว!"