หนิงซานชวนยืนนิ่งงันไปสักพัก รู้สึกไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
เขารับภารกิจไว้สองชิ้น คือชิงศิลาแข็งน้ำ และสังหารลู่ซิงเฉิน
แต่เดิมเขาคิดว่าตัวเองคือผู้ที่ชะตาฟ้าลิขิต สองภารกิจนี้ง่ายดายเพียงปลายมือ จึงระดมพวกหัวกะทิมากองใหญ่ ทว่ากลับพ่ายแพ้
ลู่ซิงเฉินแม้แต่จะออกโรงเองก็ไม่ได้ออก ส่งสัตว์เลี้ยงเพียงตัวเดียว เขาก็จบเกมแล้ว……
ตอนนี้ลู่ซิงเฉินอยู่ข้างล่างนั่นเอง เขาไม่กล้าลงไปเลย
ก็เพราะสัตว์เลี้ยงอย่างหลานหลานน่ะบ้าคลั่งเกินไป!
ลูกน้องคนหนึ่งของเขาเพิ่งจะอาเจียนหมดเคี่ยว เดินโซซัดโซเซมาอย่างอ่อนล้า แล้วพูดว่า “พี่หนิง ภารกิจล้มเหลวก็ไม่มีบทลงโทษอะไร เรากลับกันเถอะ”
เขาไม่อยากเห็นหน้าหลานหลานอีกแล้ว!
ทั้งระเบิดทั้งเหม็น การโจมตีด้วยถ้อยคำ ด้วยกำปั้น ด้วยกลิ่น ล้วนอยู่ระดับสุดยอดทั้งหมด ช่างเป็นฝันร้ายของเขาจริง ๆ!
หนิงซานชวนเงียบงัน
เขาหันไปมองรอบกาย เห็นผู้คนกองกันทั่วขุนเขา บางคนกำลังอาเจียน บางคนร้องไห้คร่ำครวญ บ้างขาดมือขาดเท้า บ้างล้มพื้นนิ่งไปเลย
เอาเถอะ กลับกัน!
เขาเพิ่งจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงของหลานหลานก็ดังขึ้นเสียก่อน: “คนล่ะ? คนล่ะ? ไปไหนกันหมด? ตายกันหมดแล้วเหรอ?”
หลานหลานแทะลุยออกจากถ้ำ มันกางหางออก รูปร่างขยายใหญ่ขึ้นทันที ขนนกระรื่นรมย์เปล่งประกายระยิบระยับ สวยงามเหลือเกิน
แต่ก็ดุดันเหลือเกินเช่นกัน
มันกระพือปีกอย่างหงุดหงิด: “อา หงุดหงิดจะบ้าตายแล้ว ปีกหนักชะมัด!”
หนิงซานชวนรู้สึกเหมือนกลิ่นเหม็นเฉี่ยวชกโฉบเข้ามา
อีกหนึ่งระลอกเข้ามาปะทะ……
และอีกหนึ่งระลอก……
ตาเขาแข็งค้างไปทั้งคู่
อดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็ห้ามใจไว้ไม่ไหว ก้มหน้าลงแล้ว “ฮือก” อาเจียนออกมา