หลานหลาน: !!!
เยว่ตงโหลวตาโตขึ้นทันที ตะโกนลั่น “ฉันจะบีบคอฆ่าแกให้ตาย!”
มันยื่นมือออกไป คว้าหางของหลานหลานไว้
ประการแรก หลานหลานไม่ทันระวังตัว ประการที่สอง ความเร็วของเยว่ตงโหลวช่างเร็วเหลือเกิน
มันคว้าหางหลานหลานไว้ได้ แต่เมื่อครู่ถูกมัดอยู่ตลอด แม้จะดิ้นรนมานานก็ปลดได้แค่แขนข้างเดียว มันจึงใช้มือได้เพียงข้างเดียว
มันเสียขึ้ง ยื่นปากออกไป หนึ่งคำกัดเข้าที่ปีกของหลานหลาน หลานหลานร้องกรีดกรี้ด “โอ๊ย เจ็บเจ็บเจ็บ เจ้านั่นมันกลายพันธุ์แล้ว มาช่วยฉันด้วย!”
หลานหลานสะบัดตัวหลุดออกมา กระพือปีกน้อย ๆ บินหนีไปไกล ยังร่วงขนหล่นไปหนึ่งเส้น
หลานหลานโกรธจัด “เฮื้อย เฮื้อย เฮื้อย เหม็นตายแล้วเหม็นตาย ปีกฉันมันเหม็นซะแล้ว!”
มันมองดูตัวเองแล้วก็ซุกหัวเข้าไปในอ้อมอกลู่ซิงเฉิน กระแทกเท้ากระเด้งตัววุ่นวาย “ไม่ยอม ไม่ยอม เสี่ยวหลู่ แกต้องแก้แค้นให้ฉัน ฉันมันเหม็นแล้ว อึ้ง ๆ ๆ!”
ทุกคนถึงกับได้สติ
นักล่าที่ 1 มองเยว่ตงโหลวตาเป็นประกายวาบ “แรงมากขึ้น ความเร็วเร็วขึ้น?”
เยว่ตงโหลวเกร็งแรง เสียง “ป๊าบ” ดังขึ้น เชือกที่มัดตัวขาดกรุ๊บกริ๊บเป็นท่อน ๆ
เยว่ตงโหลวอึ้งไปครู่หนึ่ง ตัวเองก็ไม่คิดว่าแรงจะเพิ่มขนาดนี้ มันหันไปเหวี่ยงหมัดเข้าที่ผนังห้องทดลองหนึ่งที
เสียง “บึ้ม” ดังลั่น ผนังห้องทดลองถล่มลงมา
ทุกคน: ……
มีเพียงนักล่าที่ 1 ที่เต็มไปด้วยความปลื้มปิติ “ยาสำเร็จแล้ว?”
เลี่ยอู่ก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน “มันเปลี่ยนไปแล้ว รูปร่างมันก็เปลี่ยนไปด้วย เป็นเรื่องปกติ แขนขาครบ ไม่เกินไม่ขาด!”
นักล่าที่ 3 พยักหน้า “แรงเพียงพอ มากกว่าเดิมหลายเท่า ความเร็วก็เร็ว ยารอบนี้ดีเลย ใครทำ?”