ลู่ซิงเฉินจงใจทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชอย่างมาก
เธอกลิ้งตัวไปกับดินและหิมะจนเลอะทั้งตัวทั้งหน้า แล้วเดินโขยกเขยกไปยังบริเวณที่ตั้งถิ่นฐาน
ไม่นานก็มีคนเห็นเธอ ตะโกนลั่นว่า “นั่นมันน้ำแข็งยี่สิบหก น้ำแข็งยี่สิบหกกลับมาแล้ว เร็ว ไปเรียกท่านนักบวชเร็วเข้า”
ชาวถ้ำน้ำแข็งคนหนึ่งรีบเอามือปิดปากคนที่ตะโกน “ชู่วว ท่านนักบวชเหนื่อย กำลังพักอยู่ตอนนี้ อย่าไปรบกวนท่านเลย ยังไงน้ำแข็งยี่สิบหกก็กลับมาแล้ว เราไม่ปล่อยให้เขาไปไหนหรอก”
จากนั้นชาวถ้ำน้ำแข็งสองคนก็เข้ามาล้อม
ลู่ซิงเฉินกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ปิงฉือชี น้ำแข็งสิบแปด? สองคนที่มีเรื่องกับน้ำแข็งยี่สิบหกนั่นเอง
แย่แล้ว สองคนนี้มีเจตนาไม่ดีแน่!
หิมะรอบๆ ที่ตั้งถิ่นฐานถูกเก็บกวาดแล้ว ข้างๆ ยังมีกองหิมะสูงๆ เรียงราย ลู่ซิงเฉินมองไปรอบๆ และมองไปที่บ้านของผู้อาวุโส
ปิงฉือชีจ้องเขม็ง ฉีกยิ้มหยัน “ดูสิๆ ตาของยี่สิบหกกลอกไปมาได้คล่องแคล่วขนาดนี้ ที่แท้ที่ผ่านมาก็แกล้งโง่นี่เอง!”
น้ำแข็งสิบแปดเอ่ยเสียงต่ำข่มขู่ “ไอ้หนู เจ้ายังกล้ากลับมาอีกเหรอ? ไป ไปกับพวกข้า!”
ทั้งสองขนาบข้างซ้ายขวาจับลู่ซิงเฉินไว้ ทำเป็นหัวเราะคิกคัก แล้วพาตัวเธอไปทางเรือนน้ำแข็งหลังหนึ่ง
เรือนน้ำแข็งหลังนั้นอยู่ห่างจากบ้านของผู้อาวุโสมาก
ลู่ซิงเฉินพยายามดิ้นรน
แล้วเธอก็ชะงัก เพราะพบว่าตัวเองดิ้นไม่หลุดเลย
ชาวถ้ำน้ำแข็งมีพละกำลังมหาศาล!
เธอจะปล่อยให้สองคนนี้พาไปไม่ได้ ถ้าพวกมันคิดจะฆ่าเธอขึ้นมาล่ะ?
ลู่ซิงเฉินร้องเสียงดัง “พวกเจ้าจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน อ๊า พวกเจ้าคิดจะฆ่าฉันเหรอ? กล้าดียังไง!”