คนที่ปะทะกับหลานหลานและเจ้าแกะน้อยก็คือพวกของเสวียนหยวนหลิงอวิ๋น แรกเห็นลู่ต้าเฉียวกับลู่เสี่ยวเฉียวถูกตีจนกึ่งเป็นกึ่งตาย พวกมันก็ตกใจไม่น้อย พอได้ยินคำสั่งของเสวียนหยวนหลิงอวิ๋น ก็รีบใช้การ์ดเร่งความเร็ววิ่งหนีไปทันที
หลานหลานจะปล่อยคนไปได้อย่างไร "แอ๊ะแอ๊ะ! ไอ้พวกขยะน้อย เอาชีวิตไว้ที่นี่เลย!"
"เฮาอู!" เสียงคำรามลั่น เจ้าเงียบกับเจ้าพูดมากวิ่งพรวดมาขวางคนที่กำลังจะหนีไว้
เจ้าพูดมาก: "เฮาอู เฮาอู หนาวจะตายแล้ว เหล่าขยะน้อยจะเอาชีวิตแล้ว!"
หลานหลาน: "ฆ่ามันฆ่ามัน!"
หลานหลาน เจ้าแกะน้อย เจ้าพูดมาก และเจ้าใบ้ล้อมคนกลุ่มนั้นเอาไว้
เจ้าพูดมากตาแดงเป็นสีเขียวซะขนาดนั้น
ไม่มีทางเลือก มันหิวโซอยู่แล้ว ยังต้องวิ่งโซซัดโซเซไปทั่ว มันแทบจะคลั่งตาย
ช่วงนั้นพวกมันเลี้ยงตัวอยู่บนแพไม้อย่างสุขสบายมานาน วัน ๆ กินเนื้อย่างรสเลิศหลากหลายชนิด ดื่มน้ำพุหอมหวาน ชีวิตช่างฟินเฟ่อย่างกับมีสุขภาพดี จนแทบไม่อยากกินเนื้อดิบอีกแล้ว
ที่นี่มีแต่หนูยักษ์ทุ่งน้ำแข็ง รสชาติไม่เข้าท่า พวกมันกินไม่ลงเลย
อากาศก็หนาวเหน็บ ต้องสู้รบไปทั่วสารทิศ ไม่รู้ว่าลำบากแค่ไหน
โชคดีที่เมื่อกี้เสี่ยวไป๋ไปเรียกเจ้าเสือทั้งสองตัวกลับมาได้
พวกมันรู้สึกว่าถึงเวลาสร้างคุณงามความดีแล้ว ย่อมต้องทุ่มเทสุดชีวิต
คนพวกนั้นนับว่าเป็นหน่วยรบชั้นเลิศของตระกูลเสวียนหยวน แต่ก็เป็นชั้นล่างสุดในบรรดาหน่วยรบชั้นเลิศ ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกส่งขึ้นมาเป็นเกราะกันกระสุน
ฝีมือพวกเขาต่ำกว่าอีกฝ่าย จะไปสู้สองเสือร้ายกับสองสัตว์เทพได้เช่นไร ไม่นาน คนทั้งกลุ่มก็ถูกเล่นจนกึ่งเป็นกึ่งตาย
ลู่ซิงเฉินสั่งให้ฉีฟ่างซินกดตัวลู่ต้าเฉียวกับลู่เสี่ยวเฉียวเอาไว้ แล้วเดินไปแทงทีละคน จบชีวิตพวกเขาทั้งหมด