“คุณตา! ลู่จื่อเหิง!” ลู่ซิงเฉินร้องลั่นด้วยความดีใจสุดซึ้ง
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงแล้ว!
แม้เวลาที่แยกจากกันจะไม่นานนัก แต่ทุกคนกลับเปลี่ยนไปมากมาย
ลู่จื่อเหิงผิวคล้ำขึ้นเยอะ สูงขึ้น น้ำหนักก็ขึ้น อ้วนกลมป้อมปราดไปเลย!
คุณตาเปลี่ยนไปมากกว่า ผมขาวระงกเมื่อก่อนกลายเป็นผมดำที่หนาฟู แกล้วแกร่งแจ่มใส ดวงตาสว่างไสวมีชีวิตชีวา รูปร่างสูงขึ้น ร่างกายแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แค่เหลือบมองแรกเดียว ลู่ซิงเฉินแทบคิดว่าตัวเองเห็นชายวัยสี่สิบต้น ๆ
คุณตาลู่เจี้ยนกั๋วก็อายุใกล้เคียงสี่สิบต้น ๆ จริง ๆ
เขาหัวเราะฮาลั่น “ซิงซิง เฒ่ายาย พวกเรามาแล้ว!”
คุณยายโยนไม้กวาดทิ้ง “ลู่เจี้ยนกั๋ว เธอสูงขึ้นแล้วเรอะ? ฮ่า ฮ่า!”
ทั้งครอบครัวโอบกอดกันแน่น นานเข้า ลู่ซิงเฉินจึงลากแขนลู่จื่อเหิง “จื่อเหิง เมื่อเร็ว ๆ นี้กินอะไรเข้าไป ถึงได้อ้วนขนาดนี้?”
ลู่จื่อเหิงไม่พอใจทันที “ป้าเล็ก หนูน่ะแน่น ไม่ใช่อ้วน ห้ามพูดหนูนะ! เองก็เองเองเอง……”
ลู่จื่อเหิงวางแผนจะโจมตีป้าบ้าง “เองก็อ้วน……ไม่ใช่ ดำ……ก็ไม่ใช่ เองเองเอง!”
ลู่จื่อเหิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าป้าสวยขึ้นกว่าเดิม ผอมลงและขาวขึ้น การโจมตีของเจ้าตัวเลยดูไร้แรงสิ้นดี
มันเศร้าใจชะมัด ทำไมมีแต่หนูที่ดำและอ้วน?
ก็โทษพ่อนั่นแหละ!
พ่อบอกว่าผู้ชายแท้ต้องดำและแน่ถึงจะดูดี คนที่เลี้ยงหนูให้เป็นแบบนี้ก็คือพ่อ!
น่าหมั่นไส้!
เกาต้าฟู่กับกู้เหยียนจือเดินมา เห็นลู่จื่อเหิงทำหน้าลำบากใจก็หัวเราะลั่น “หนูแก่น้อย ต้องมั่นใจในตัวเองสิ มา เจ้าลองพูดดูสิ ป้าเจ้าอ้วนขึ้น แน่นขึ้น ดำขึ้น ดูไม่น่ารักแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”