ขณะนั้นเอง คนหนึ่งที่ก้าวขาเซ็กซื่อก็ยกมือขึ้นแล้วพูดเสียงแผ่ว “ฉ...ฉันขอถอนตัว!”
ทีมของเขาบาดเจ็บสาหัส กำลังปรึกษากันว่าต่อไปควรทำอย่างไร
จริง ๆ แล้วพวกเขาวางแผนไว้ว่า จะถอนตัวหรือไม่ให้ดูผลจับฉลากก่อน ถ้าโดนจับคู่กับทีมอ่อนแอที่พังยับ ก็ลุยสู้ดูหนึ่งรอบ แต่ถ้าโดนทีมแกร่งอย่างเลี่ยอี ก็ถอนตัวทันที
ทีนี้เลี่ยอีปิดทางที่จะจับฉลากแล้วค่อยถอนตัวเสียแล้ว พวกเขาเลยต้องถอนตัวตอนนี้
ทีมนี้ถอนออกไป เหลือทีมอยู่เพียงเจ็ดทีม
ตามธรรมเนียม พักหนึ่งชั่วโมงแล้วสู้ต่อ
ลู่ซิงเฉินขึ้นไปจับฉลาก
ไม่ช้าประกาศของเกมก็ดังขึ้น [ผลการจับฉลากมีดังนี้ ทีมที่ 1 พบทีมที่ 5 ... ทีมที่ 11 พบทีมที่ 30 ทีมที่ 31 ได้บาย เข้ารอบถัดไปทันที!]
คราวนี้ผู้เล่นทั้งสนามเดือดเป็นโคตร
“โอ้มายก๊อด บายอีกแล้ว บ้าไปแล้วบ้าไปแล้ว ดวงแบบนี้มันทลายฟ้าจริง ๆ !”
“เย้! พี่ใหญ่ลู่คือตำนานตลอดกาล ชัวร์เลย มีพี่เธออยู่ เราผู้เล่นก็ยังมีความหวัง!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฟินสุด ๆ บายอีกแล้ว ลองดูสีหน้าของเลี่ยอีดิ หน้าเหมือนกินขี้มาเลย!”
“ฮ่า ยังไงก็น่าให้เขาลงจับฉลากมากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“จับฉลากก็เปล่าประโยชน์ ทีมไหน ๆ ก็ต้องถูกพี่ใหญ่ลู่จับได้อยู่ดี หนีไม่พ้นหรอก!”
เยว่ตเสี่ยวหนิงไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง “ลู่ซิงเฉิน ทำไมเธอถึงได้บายตลอดเลย หรือว่าจะโกงกัน?”
ลู่ซิงเฉินแปลกใจ “โกงยังไง เธอล่ะลองโกงดิ?”
เยว่เสี่ยวหนิง “เชอะ!”
เธอสู้มาหลายนัดแล้ว บาดเจ็บมาหลายครั้ง ทั้งเหนื่อยทั้งปวด ยิ่งไปกว่านั้นรอบนี้การแข่งยังโหดร้ายสุด ๆ ให้พักแค่หนึ่งชั่วโมง พักเสร็จก็ต้องลงแทะเลือดกันต่อ