ลู่ซิงเฉินตื่นเต้นจนใจเต้นแรง!
ดีเลย ในที่สุดก็ดันพ่อมดตงฮูลงไปจนได้!
หลานหลานทำคุณงามความดีใหญ่หลวง!
เอ๊ะ แล้วเส้นไหมที่เพิ่งมัดเธอไว้หายไปไหน?
ลู่ซิงเฉินรู้สึกตัวเบาโล่งขึ้น เธอขยับตัวเบา ๆ เส้นไหมที่มองไม่เห็นนั้นดูเหมือนจะคลายออก ร่วงลงไปบนพื้น
เธอได้อิสรภาพกลับคืนแล้ว!
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ขณะที่ลู่ซิงเฉินยังงงอยู่ เสียงของหลานหลานก็ดังขึ้น: "เฮ้ หนองน้ำดำด้านล่างนั้นสามารถละลายของได้หลายอย่างนะ ตอนนี้เชือกบนตัวเธอคงถูกละลายไปเรียบร้อยแล้ว!"
ลู่ซิงเฉินสะดุ้งเฮือก ขนาดนั้นเลยเหรอ?
งั้นก็ไม่แปลกที่พ่อมดตงฮูกับปาปูจัดการมันไม่ได้
อีกฝั่ง นักบวชตงฮูตกใจจนสติแตก ดิ้นรนไปพลาง แบกหีบสมบัติหินออสซิเดียนไปพลางอย่างยากลำบาก
เมื่อกี้เธอถือหีบสมบัติด้วยมือหนึ่ง ถือลู่ซิงเฉินด้วยอีกมือหนึ่ง ตอนนี้ลู่ซิงเฉินหลุดออกไปแล้ว เธอเหลือแต่หีบสมบัติในมือ
แรงของพ่อมดตงฮูค่อย ๆ หมดลง ระหว่างที่ดิ้นรนอยู่นั้น หีบสมบัติหินออสซิเดียนในมือก็สั่นคลอนจะหลุด
ลู่ซิงเฉินตกใจจับใจ หลานหลานเพิ่งพูดไว้ว่าของดำข้างในนั่นละลายของได้หลายอย่าง ถ้าหีบสมบัติหินออสซิเดียนถูกละลายไปแล้วจะทำยังไง?
เธอรีบตะโกน: "พ่อมดตงฮู เร็ว ส่งหีบให้ฉันก่อน!"
พ่อมดตงฮูมองหน้าลู่ซิงเฉินหนึ่งครั้ง โกรธจัด: "นาย! นายสิใช่ไหม? ยังอยากได้หีบอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
พอโมโหขึ้น เธอกลับยิ่งจมเร็วขึ้น แปบเดียวก็ถึงคอแล้ว หน้าของเธอเคร่งเครียดมืดมน แล้วโยนหีบสมบัติหินออสซิเดียนในมือทิ้งลงไปในหนองน้ำดำ ตะโกนเสียงดัง: "ฉันจะโยนทิ้งก็ไม่ให้นาย ลู่ซิงเฉิน!"