เขาพลิกดูไปสองสามหน้า ยิ่งดูยิ่งเศร้าใจ “มีแค่หนังสือเก่าๆ เล่มนี้เชียวเหรอ? ไม่ใช่สิ มันคือสมุดบันทึก ลายมือใครกัน? ถึงขั้นหนักตาขนาดนี้!”
เขาโยนมันให้ลู่ซิงเฉิน “เอาล่ะ ให้แก!”
เขาคิดอีกที แล้วสั่นจมูกฮึดฮัด “เห็นแก่ที่แกเพิ่งทำตัวน่ารัก พอเจอสมบัติของข้าได้ ข้าจะแบ่งให้แกครึ่งหนึ่ง!”
คงเพราะไม่ได้แบ่งยาล้างพิษอร่อยๆ หลานหลานเลยมองปาปูไม่ถูกชะตาเป็นพิเศษ สั่นจมูกฮึดฮัด “ปาปูแก่ แกกำลังเขียนเช็คลมๆ แล้งๆ อยู่ใช่ไหม? สมบัติของแกยังหาไม่เจอด้วยซ้ำ จะแบ่งยังไง?”
อาจารย์ปาปู: “เสี่ยวหลานหลาน สมุดบันทึกเมื่อกี้ก็ของดีนะ ข้ายกให้เสี่ยวหลู่ไปแล้ว แกยังไม่พอใจอีกเหรอ โลภจริงๆ!”
หลานหลาน: “เชอะ หนังสือเก่าๆ เล่มเดียวเนี่ยนะ นับเป็นของดี?”
อาจารย์ปาปูโกรธจนหนวดชี้ฟ้า “แกรู้อะไร? นี่มัน…”
หลานหลาน: “แกบอกว่ามันคืออะไร? อะไรก็ไม่มีค่าเทียบยาเม็ดอร่อยๆ ได้!”
ลู่ซิงเฉินรีบห้ามทั้งคู่ก่อนที่จะทะเลาะกันใหญ่ “พอๆ พอแล้ว หาสมบัติกันครบแล้ว เราออกจากที่นี่กันเถอะ”
อาจารย์ปาปูผิดหวังสุดซี้ด “เอ๊ะ สมบัติของข้าหาไม่เจอจริงๆ เหรอ?”
ลู่ซิงเฉินล้อเลียน “อาจารย์คะ เมื่อกี้อาจารย์ไม่ได้บอกเหรอว่านี่คือสมบัติของอาจารย์?”
อาจารย์ปาปูอ้าปากค้างพูดไม่ออก
หลานหลานไม่เซฟหน้าเขาหรอก มันยังจมอยู่ในความเสียใจที่พลาดยาเม็ดแสนอร่อย จึงพ่นเสียงเชอะทันที “ตัวปด!”
อาจารย์ปาปูโกรธจัด วิ่งตามไปตบหลานหลาน “เสี่ยวหลานหลาน หุบปากซะ!”
หลานหลานบินวนไปมา “ไม่หุบ! ไม่หุบ! ไม่หุบ!”