ลู่ซิงเฉินตั้งใจฟังทันที
ในที่สุดก็มาถึงเรื่องจริงซะที
ขอให้ผู้อาวุโสปาปูเด็ดเดี่ยวหน่อยเถอะ!
แต่ผู้อาวุโสปาปูกลับหัวเราะแห้ง ๆ "ฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป็นใคร"
เขาพลันหันตัวกลับ "ลู่ซิงเฉิน เกาต้าฟู่ ออกมาทั้งสองคน!"
ลู่ซิงเฉินกับเกาต้าฟู่จำต้องออกมาอย่างไม่เต็มใจ
ผู้อาวุโสพิงเฮ่สะดุ้ง "พวกเขาได้ยินหมดแล้วงั้นรึ"
แต่เขาก็ตบหัวตัวเองเบา ๆ ได้ยินแล้วจะเป็นไร ก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี!
ผู้อาวุโสพิงเฮ่ยิ้มแฉ่งมองทุกคน "แกร๊กกึ๊กกือ (โอเค ไปกับข้าเลย)"
ลู่ซิงเฉินแสร้งทำหน้างง ๆ ราวกับฟังอะไรไม่รู้เรื่องเลย
ผู้อาวุโสพิงเฮ่ไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาฟังรู้เรื่องหรือไม่ ลากแขนเกาต้าฟู่เดินออกไปทันที
เกาต้าฟู่มองอาจารย์ปาปูอย่างตกใจสยอง "อาจารย์ จะทิ้งข้าพวกนี้แล้วจริง ๆ เหรอ!"
อาจารย์ปาปู "เฮอะ!"
ลู่ซิงเฉินเดินตามผู้อาวุโสปิงเฮ่ออกจากห้อง ผู้อาวุโสพิงเฮ่ดีใจจนใบหน้าเบ่งบาน "แกร๊กกึ๊กกือ (โอ้ เครื่องรางนำโชค ตัวอ้วนกลม ถึงตาข้าได้เป็นตัวอย่างพรรณไม้แห้งสักที!)"
คนถ้ำน้ำแข็งหลายคนเดินเข้ามา เขาชี้ที่ลู่ซิงเฉินกับปูปู แล้วบอกว่า "แกร๊กกึ๊กกือ (พาสองคนนี้กลับไปชั้นหนึ่ง คอยดูแล)"
คนถ้ำน้ำแข็งกลุ่มนั้นเบียดเสียดลู่ซิงเฉินกับปูปูลงบันไดทันที
เกาต้าฟู่ตกใจหวาดกลัว "เสี่ยวลู่ ช่วยด้วย!"
ลู่ซิงเฉิน "ลองดูในกระเป๋าสิ มีหลานหลานอยู่ อีกอย่าง ฉันให้ปืนลูกบอลน้ำยักษ์กับเธอไปแล้ว สู้ ๆ นะต้าฟู่!"
ลู่ซิงเฉินกับปูปูถูกผลักเข้าไปในห้องที่เคยอยู่ แล้วถูกขังเอาไว้