เลี่ยซื่ออี้กระโดดโลดเต้นไปทั่ว ดีใจจนไม่รู้จะวางตัวยังไง
ส่วนเยว่ตงโหลวนั่งอยู่กับพื้น หน้าเบลอกลืนตัน
ร่างของเขาฟื้นคืนสมบูรณ์แล้ว ส่วนสูง น้ำหนัก หน้าตา เหมือนเดิมทุกอย่าง แขนข้างหนึ่งที่ห้อยแข็นอยู่ก็หายไป
เขาลุกขึ้นยืน มองดูมือสองข้าง กำและคลาย แล้วก็ดีใจจนหน้าแตก: “ฉันหายแล้ว! หายสนิทแล้ว! ฮาฮาฮา!”
ลู่ซิงเฉินวิ่งเข้ามา ถามด้วยความเป็นห่วง: “รู้สึกอ่อนล้าอะไรไหม?”
เยว่ตงโหลว: “ไม่!”
ลู่ซิงเฉิน: “ง่วงอยากนอนอะไรไหม?”
เยว่ตงโหลว: “ไม่!”
เลี่ยซื่ออี้ตื่นเต้นเชียบร้อย: “ฮาฮาฮา ฉันคิดค้นยาถอนพิษที่ได้ผลที่สุดออกมาจนได้! ไม่มีผลข้างเคียงเลย! ฮาฮา! ฉันนี่มันอัจฉริยะชะมัด! ฉันมันอัจฉริยะจริง ๆ!”
ลู่ซิงเฉิน: “อย่าเพิ่งดีใจ รออีกหน่อย!”
เธอจ้องเยว่ตงโหลวอย่างตึงเครียด
หนึ่งนาที สองนาที เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เยว่ตงโหลวก็ยังเหมือนเดิม
หายจริงเหรอ?
ยาถอนพิษสำเร็จจริงเหรอ?
ลู่ซิงเฉินยังไม่ค่อยเชื่อ จึงบอกเลี่ยซื่ออี้ว่า: “ทดสอบอีกครั้ง!”
เลี่ยสืออี: “ทดสอบยังไง?”
ลู่ซิงเฉิน: “ยาที่เลี่ยอู่ชงไว้ยังเหลือไหม? ของที่ชงพังก็ได้”
ดวงตาของเยว่ตงโหลวแทบแตก: “ลู่ซิงเฉิน เธอนี่…ต่ำช้าชะมัด!”
เขาหันหลังวิ่งหนีทันที!
เลี่ยซื่ออี้ตาเป็นประกายแล้ว: “อาฮา ทำไมฉันไม่คิดถึงเรื่องนี้เองนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เขารั้งตัวเยว่ตงโหลวไว้ ลากเข้าไปที่ถังขยะ หยิบขวดยาที่เหลือครึ่งขวดขึ้นมา แล้วออกแรงยัดปากเยว่ตงโหลว