หลานหลานบินกลับมา “ไม่ได้แล้ว ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ปะถี่ถี่ กลิ่นคาวเลือดอะไรน่ะ”
“กลิ่นเลือดเหรอ ที่ไหนล่ะ” ลู่ซิงเฉินถาม
“ฝั่งโน้นไง กลิ่นฉุนจนทนไม่ได้ ฉันวิ่งหนีมาเลย”
“นำทางเลย เดี๋ยวฉันไปดู!”
เธอขับเรือลำเล็กตามหลานหลานไปตลอดทาง ไม่นานก็ได้กลิ่นเลือดที่ลอยมาเป็นบางเป็นครั้ง
พอแล่นไปอีกหน่อย ก็เห็นผืนน้ำสีแดงชะโลม
แล้วก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น “ไม่เอา!”
แมวน้ำน้อย!
ลู่ซิงเฉินร้อนใจ แต่ไม่กล้าเข้าไปใกล้อย่างพร่ำเพรื่อ หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดูด้านหน้า
เธอมองเห็นเรือลำหนึ่งอยู่ไกล ๆ
เรือไม่ใหญ่นัก แต่ประณีตหรูหรา
บนดาดฟ้าเรือ เธอมองเห็นแผนหลังสูงสง่าของชายคนหนึ่ง
อีกฝ่ายหันหลังให้เธอ สูงราวหนึ่งเมตรแปดสิบ สวมเกราะหนังสีเขียวคราม หูทั้งสองข้างติดกำไลทองกลมโต
กำไลทองเปล่งประกายวับแวบใต้แสงอาทิตย์
ลู่ซิงเฉินตาค้าง!!!
เจอแล้ว เลี่ยสืออี!
เลื่อนกล้องส่องทางไกลต่อไป เธอเห็นก้อนสีขาวบนดาดฟ้าเรือ ก้อนสีขาวนั้นขยับตัว แล้วเงยหน้าขึ้น
ลู่ซิงเฉินอึ้งไปชั่วครู่
แมวน้ำน้อย!
ชายคนนั้นทำท่าขยับตัวขึ้นมา เจ้าแกะน้อยร้องเสียงหลง “เจ้านาย เอาตัวรอดเร็ว มันจะเห็นแล้ว!”
ลู่ซิงเฉินใจสั่น พลันกลืนตัวลงใต้ทะเลทันที แล้วเก็บทั้งเจ้าแกะน้อย หลานหลาน และเรือลำเล็กเข้าไป
เธอดำน้ำว่ายตรงไปยังเรือใบใหญ่ของเลี่ยสืออี
ยิ่งว่าย น้ำยิ่งแดงเข้มขึ้น ราวกับฝูงปลากุ้งที่หนีตายอลหม่าน
พวกมันตกใจจนสับสน ร้องรัวไม่หยุด