จะหนียังไง
ลู่ซิงเฉินอึ้งไปชั่วขณะ
ถ้าด้านนอกมีคนถ้ำน้ำแข็งจริงตามที่ว่า แล้วปรมาจารย์ปาปูก็ตัดสินใจไม่ออกมือ พวกเธอก็ไม่มีทางหนีได้
เพราะที่นี่คือหุบเขา รถล้อเลื่อนน้ำแข็งของพวกเธอจอดอยู่นอกหุบเขา ต้องขึ้นภูเขาแล้วลงไปอีกฟากถึงจะพบรถของตัวเอง
พวกเธอติดอยู่ในนี่ เผลอ ๆ จะหนีไม่ออกเลยก็ได้
ที่ปรมาจารย์ปาปูยื่นคำถามนี้ออกมา ก็คือไม่มีทีท่าจะเข้ามายุ่ง
ลู่ซิงเฉินเริ่มหนักใจ
ช่วงนั้นเอง ปาปูก็พูดขึ้นว่า "ท่านผู้เป็นนาย ข้ารู้ทางออก!"
ลู่ซิงเฉินตาโต "เจ้ามีวิธี?"
"สร้างอุโมงค์จากผนังด้านนี้ไม่ถึงสิบกว่าเมตร จะมีอุโมงค์ลับอยู่ อุโมงค์นั้นทะลุไปถึงนอกหุบเขาเลย!"
ลู่ซิงเฉินดีใจ "ของจริง?"
ปาปูพยักหน้า "จริงสนิท ข้าเคยลอดอุโมงค์นี้จากด้านนอกมาแล้ว!"
ลู่ซิงเฉินเข้าใจทันที ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้ปาปูมักถูกรังแก คงเพราะอย่างนั้น ถึงรู้จักถ้ำและอุโมงค์แปลก ๆ เยอะ
ตามตำแหน่งที่เจ้าหนาวพึมพำชี้นำ ลู่ซิงเฉินตบผนังน้ำแข็งที่แขวนตัวอย่างพรรณไม้แห้งจนแตก แล้วเริ่มขุดทันที ขุดไปทางตะวันออกราวไม่กี่เมตร แล้วเบี่ยงเบนขุดเอียงอีกสิบกว่าเมตร หินด้านหน้าก็ว่างโหว่ ปรากฏอุโมงค์ลับขึ้น
ดี เจอแล้ว!
ลู่ซิงเฉินรีบย้อนกลับไปเรียกปรมาจารย์ปาปูกับปูปู
เธอมองไปที่ผู้เฒ่าปิงเฮ่อกับนักบวชตงฮูที่ติดอยู่ในลูกน้ำแข็ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
หรือจะปล่อยสองคนนี้ออกจากลูกน้ำแข็ง มัดตัวพาไป จะได้ใช้เป็นตัวประกัน
ปรมาจารย์ปาปูเอ่ยปฏิเสธไอเดียนั้นทันที "พอออกจากลูกน้ำแข็งแล้ว เชือกธรรมดาจับพวกเขาไม่อยู่หรอก อย่าเข้าใจผิดว่านักบวชกับผู้เฒ่าของคนถ้ำน้ำแข็งเป็นพวกไร้ความสามารถ ที่ผ่านมาพวกเขาแค่ไม่ทันตั้งตัว ถึงถูกเจ้ากักขังไว้ได้ ไม่ต้องสนใจพวกเขา รีบไป!"