ลู่ซิงเฉินเดินขึ้นไปบนเกาะเหลียนซิง
คิดอะไรสักครู่ เธอกางปีกรุ่ยอี้แล้วบินขึ้นไปบนอากาศ มองลงมายังเกาะเหลียนซิงจากมุมสูง
เกาะเหลียนซิงประกอบด้วยเกาะเล็กเจ็ดเกาะ บนเกาะเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม ดอกไม้ผลิบานสะพรั่ง ความงดงามไม่แพ้หมู่บ้านเยียนอี่
ชั่วคราวยังไม่เห็นใครเลย
ลู่ซิงเฉินไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เซวียนหยวนเฉินเคยบอกว่าบนเกาะมีคนอยู่!
คนที่อาศัยบนเกาะแทนการอาศัยบนแพไม้ ไม่ก็ต้องเป็น NPC ไม่ก็เป็นคนที่มีเกาะของตัวเองแบบเดียวกับลู่ซิงเฉิน
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็ห้ามดูถูก
ลู่ซิงเฉินไม่ประมาท ทำเลยเก็บปีกรุ่ยอี้แล้วลงมา ตัดสินใจเริ่มค้นหาจากเกาะเล็กแห่งแรก
ซึ่งเป็นเกาะเล็กที่โดดเด่นน้อยที่สุดด้วย
เธอลงมาพอดีที่ทางแยก แล้วเดินเข้าไปตามทางเล็ก ๆ
เดินไปราว 10 กว่านาที เธอเห็นลำธารเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกล
แถวลำธารมีก้อนหินใหญ่เล็ก ในซอกหินมีหญ้าเล็ก ๆ กระจัดกระจาย และต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
ฉากนี้มันผิดปกติอยู่บ้าง
ลู่ซิงเฉินระมัดระวังเดินไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าว
ทันใดนั้นฉากรอบตัวเปลี่ยนไป เธอมาอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้าง
ทุ่งหญ้าเรียบสนิท เป็นหญ้าเตี้ย ๆ เต็มสายตา สูงไม่ถึงสิบกว่าเซนติเมตร
บนทุ่งไม่มีสิ่งมีชีวิต มีเพียงกองหินเป็นครั้งคราว และต้นไม้ใหญ่นานาชนิดสูงต่ำไม่เท่ากัน
ใจของลู่ซิงเฉินตกฮวบ
ไม่ใช่ นี่คือภาพมายา
เอ๊ะ ไม่ใช่ นี่คือแผนการ!
เธอเข้าแผนการมาหลายครั้ง และเคยวางแผนการเองด้วย จึงเข้าใจเรื่องพวกนี้ดี ตั้งแต่เห็นลำธารเธอก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่แล้ว ตอนนี้ก็รู้สาเหตุเสียที
เธอติดเข้าไปในแผนการแล้ว!