มู่หลิงยกมือแตะคอมันเบา ๆ เอ่ยเสียงเรียบนิ่ง “ไม่เป็นไร ประตูเมืองปิดก็บินข้ามไปได้”
สวี่จ้าวกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาเต็มไปด้วยความร้อนรน “แต่... มิติของฉันเต็มแล้ว”
จริง ๆ แล้วเธอพูดโกหก มิติส่วนตัวยังว่างอีกสามช่อง
สิ่งที่เธอกังวลจริง ๆ คือกลับบ้านดึกเกินไป คนในบ้านจะเป็นห่วง
ปู่ย่าอายุมากแล้ว สวี่จ้าวไม่อยากให้สองท่านกังวลใจมากเกินไป
มู่หลิงมองสีหน้ากระวนกระวายของสวี่จ้าว พลิกตัวขึ้นบนหลังไก่อย่างคล่องแคล่วยื่นมือไปดึงสวี่จ้าว “ขึ้นมา! กลับกันเถอะ”
สวี่จ้าวเก็บถุงป่านเข้าไปในมิติส่วนตัว จับมือมู่หลิงไว้แล้วปีนขึ้นไปบนหลังไก่
เสี่ยวไฉ่ทะยานขึ้นสู่อากาศอีกครั้ง ความเร็วตอนกลับเร็วกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ลงจอดที่บ้านของมู่หลิงในเมืองชั้นนอก
มู่หลิงอาศัยอยู่ชานเมืองด้านเหนือของเมืองชั้นนอก ที่นี่ห่างไกลจากโรงเรียนและย่านการค้า กลับอยู่ติดกับแปลงปลูกที่ทางการเปิดไว้
สวี่จ้าวกับมู่หลิงกระโดดลงจากหลังไก่ นกกลายพันธุ์หลายตัวบินลงมาที่ลานบ้าน ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวล้อมรอบมู่หลิงไม่หยุด
ตอนนั้นเอง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากในบ้าน เดินเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อมนำมู่หลิงกับสวี่จ้าวเข้าไปในบ้าน “คุณหนู อาหารเย็นจัดเตรียมไว้แล้ว ล้วนเป็นเมนูที่คุณหนูชอบ”
มู่หลิงตอบ “อืม” อย่างเย็นชา แล้วสะบัดมือให้หญิงวัยกลางคนถอยออกไป
“ไป ฉันพาไปห้องเย็น” มู่หลิงพูดจบก็เดินนำหน้าอย่างว่องไว