สวี่จ้าวหันหลังออกจากป่าเก็บของในเขตชั้นหนึ่ง มุ่งหน้าไปตามถนนคอนกรีต
ถุงป่านที่พกมาในวันนี้ ใช้ใส่ปูกลายพันธุ์และปลากลายพันธุ์หมดเกลี้ยง ระหว่างทางเธอไม่ได้เด็ดผักป่าข้างทางที่ค่ามลพิษได้มาตรฐานอีก
สวี่จ้าวกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าอิ่มเอม คุณย่าหลีอวิ๋นตั่วเห็นสีหน้าของสวี่จ้าวก็รู้ได้ทันทีว่าวันนี้เธอได้ของดีมามาก
“จ้าวจ้าว วันนี้ไปเก็บอะไรดีๆ มาได้หรือไง?” หลีอวิ๋นตั่วถามพร้อมรอยยิ้ม
สวี่จ้าวยกมือปล่อยถุงป่านใหญ่สองใบที่ใส่ปูกลายพันธุ์เต็มๆ ออกมา น้ำเสียงแฝงความภูมิใจเล็กน้อย: “คุณย่า วันนี้เรากินปูกัน”
หลีอวิ๋นตั่วเปิดถุงป่านดูแล้ว อุทานด้วยความประหลาดใจ: “ตายแล้ว ไปเอาปูพวกนี้มาจากไหนตั้งเยอะแยะ?”
“ในลำธารเล็กๆ ด้านนอกป่าเก็บของในเขตชั้นหนึ่งไง”
สวี่จ้าวตอบเสร็จ ก็ไปเอาถังน้ำสองใบมาจากห้องน้ำ
หลีอวิ๋นตั่วยืนนิ่งอยู่กับที่สองวินาที อดทึ่งในความสามารถของหลานสาวตัวเองไม่ได้
ก้ามปูกลายพันธุ์แข็งแกร่งแค่ไหน หลีอวิ๋นตั่วรู้ดี ก้ามปูสามารถหนีบแขนคนขาดได้ แต่หลานสาวตัวเองกลับจับมาได้ตั้งสองถุงป่านเต็มๆ ในครั้งเดียว
พอเห็นสวี่จ้าวปลอดภัยดี ไร้บาดแผลแม้แต่นิดเดียว หัวใจที่เพิ่งจะตื่นตระหนกก็พลอยโล่งใจลงได้
จากนั้นเธอก็รีบไปห้องนอน ปลุกสามีที่กำลังนอนกลางวันให้ตื่น เรียกให้มาช่วยกันจัดการปูกลายพันธุ์
สวี่อวิ้นซึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องได้ยินเสียงวุ่นวายจากห้องนั่งเล่น รู้ว่าน่าจะเป็นพี่สาวกลับมาแล้ว จึงรีบวางหนังสือลง แล้วเดินออกมา