สวี่จ้าวลูบสายธนู พลางถามอย่างสงบนิ่งว่า “เรื่องนี้ฟังไม่ขึ้น กลุ่มนักล่าฉางหลินเป็นกลุ่มนักล่าขนาดใหญ่ จะขาดแต้มสำหรับซื้อบ้านเก่าของครอบครัวฉันได้ยังไง? ตระกูลหลินในเขตแกนกลางจะขาดแต้มแค่นี้ได้ยังไง?”
เมื่อถูกสวี่จ้าวซักถาม จ้าวต้าหมิงพิงก้อนหิน หอบหายใจพลางตอบว่า “เป็นตระกูลหลินจริง ๆ ที่ฉันพูดมาทุกคำเป็นความจริง”
ส่วนเหตุใดตระกูลหลินผู้ยิ่งใหญ่ถึงคิดคำนวณครอบครัวธรรมดาในเมืองชั้นนอกนั้น เขาไม่รู้สาเหตุเบื้องลึก
สวี่จ้าวซักถามต่ออีกหลายประโยค เมื่อเห็นว่าคงเค้นข้อมูลจากปากจ้าวต้าหมิงไม่ได้มากไปกว่านี้ เธอก็วางลูกธนู พาดสายธนูจนสุด แล้วเล็งปลายธนูตรงไปยังหัวใจของเขา
จ้าวต้าหมิงมองลูกธนูที่กำลังจะพุ่งมา ความหวาดกลัวต่อความตายถาโถมไปทั่วร่าง เขารีบร้องขอชีวิตว่า “ปล่อยฉันไปเถอะ ตอนนั้นฉันแค่ขโมยของไปนิดหน่อย พวกเราไม่ได้มีแค้นกันใหญ่โตขนาดนั้น ขอร้องละ ปล่อยฉันไปเถอะ”
สวี่จ้าวย้อนถามเสียงเย็น “วันนี้นายเคยคิดจะปล่อยฉันไปบ้างไหม?”
สิ้นเสียง ลูกธนูของเธอก็พุ่งปักหัวใจจ้าวต้าหมิงอย่างแม่นยำ
จ้าวต้าหมิงเบิกตากว้าง ก่อนสิ้นใจ เขาพึมพำเป็นคำสุดท้ายว่า “ขอร้องละ ปล่อยลูกชายฉันไป”
สวี่จ้าวเปิดใช้ดวงตาข้อมูลสแกนจ้าวต้าหมิง ยืนยันว่าค่าพลังชีวิตลดลงเหลือศูนย์อย่างสมบูรณ์ จากนั้นดึงลูกธนูทั้งหมดที่ปักอยู่บนร่างเขาออก แล้วเก็บศพเข้าไปในมิติส่วนตัว
หลังเก็บศพจ้าวต้าหมิงเรียบร้อย สวี่จ้าวก็เร่งพลังพิเศษสายความเร็ว วิ่งไปยังรอยต่อระหว่างเขตชั้นหนึ่งกับเขตชั้นสอง
เธอเดินไปยังริมลำธารตรงรอยต่อของเขตชั้นหนึ่ง กางร่ม หยิบคันเบ็ดออกมา แล้วตกปลาอยู่ตรงนั้น