ขบวนรถแล่นออกจากเขตชั้นหนึ่งมาตลอดทาง ช่วงแรกยังพอเจอแอ่งน้ำเล็ก ๆ อยู่บ้าง แต่ไม่มีแอ่งไหนลึก
เมื่อเห็นรถบรรทุกของทีมล่าสัตว์กลุ่มอื่นที่อยู่ข้างหน้าขับผ่านไปตรง ๆ ทั้งขบวนจึงขับตามไปด้วย
ถนนมุ่งสู่ป่าหญ้าริมฝั่งค่อย ๆ สูงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อขบวนรถแล่นไปถึงช่วงหลัง แม้พื้นถนนจะยังเละเป็นโคลน แต่ก็ไม่เจอแอ่งน้ำเล็ก ๆ อีกแล้ว
ใกล้เที่ยง ขบวนรถหยุดพัก คนบนรถหยิบเสบียงแห้งที่พกมาออกมาจัดการมื้อกลางวันอย่างง่าย ๆ
สวี่จ้าวหยิบแผ่นแป้งกับซุปไก่ป่าตุ๋นเห็ดหอมหนึ่งถังออกมาจากมิติส่วนตัวในรถบ้าน
เธอหยิบอ่างเหล็กใบเล็กขึ้นมาตักซุปไก่เต็มอ่างจากถัง แล้วสั่งซูอิ๋นลี่ว่า “เอาไปให้สมาชิกในทีมลองชิมหน่อย ส่งเสร็จแล้วกลับมากินด้วยกัน”
คนที่มาด้วยกันล้วนเป็นสมาชิกในกลุ่ม เธอในฐานะหัวหน้ากลุ่มนักล่าเซี่ยงหยางจะกินอยู่คนเดียวก็รู้สึกกระดากใจ
ซูอิ๋นลี่รับคำอย่างกระฉับกระเฉง “ได้เลย”
สวี่จ้าวตักซุปไก่ใส่ชามแยกไว้อีกชาม พร้อมกับแผ่นแป้งหนึ่งกล่อง แล้ววางไว้บนโต๊ะกลางรถบ้าน
เธอหันไปบอกเผยถูที่อยู่บนรถว่า “กินด้วยกันสิ เผยถู”
เผยถูถือข้าวปั้นไส้เนื้อที่พกมาไว้ในมือ ยิ้มตอบว่า “ได้สิ! อาศัยบารมีหัวหน้ากลุ่ม เลยได้ดื่มซุปไก่สักชาม”
ข้าวปั้นไส้เนื้อที่เธอเอามาด้วยเก็บได้ไม่นาน จึงวางแผนจะกินข้าวปั้นทั้งสามชิ้นที่พกมาให้หมดภายในวันนี้
หลังจากนั้นก็เหลือแต่แผ่นแป้งแห้งกับเนื้อแห้งที่เก็บได้นานให้กิน
สวี่จ้าว ซูอิ๋นลี่ และเผยถูกินจนอิ่มหนำในรถบ้าน แล้วนั่งพักอยู่หลายนาที
เมื่อเห็นรถบรรทุกดัดแปลงที่อยู่ข้างหน้าเริ่มออกเดินทาง สวี่จ้าวก็ขึ้นไปนั่งตำแหน่งคนขับรถบ้าน สตาร์ตรถตามรถบรรทุกดัดแปลงคันหน้าไป