ครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะอาหารอย่างครึกครื้น แบ่งกันกินเนื้อเสียบไม้ กลิ่นหอมของไขมันอบอวลไปทั่วห้องรับแขก
ก่อนนอน สวี่อี้ยื่นยาสองกล่อง สเปรย์ และครีมลบรอยแผลเป็นให้สวี่จ้าว พูดกำชับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ยาที่ออกฤทธิ์ดีที่สุดอยู่ในกล่องเล็ก ส่วนในกล่องใหญ่เป็นยาที่ฤทธิ์ทั่ว ๆ ไป”
สวี่จ้าวเก็บกล่องเล็กไว้ แล้วคืนกล่องใหญ่ให้สวี่อี้ “ฉันเอากล่องเล็กนี่ก็พอแล้ว ส่วนกล่องใหญ่ พรุ่งนี้พี่เฉินจะมารับซื้อสมุนไพรกลายพันธุ์ถึงบ้าน นายขายให้เธอเองก็ได้”
เธอเปิดกล่องเล็ก ใช้ดวงตาข้อมูลกวาดมองยากับสเปรย์และครีมลบรอยแผลเป็นข้างใน จนพอจะรู้ฤทธิ์ของแต่ละอย่าง จากนั้นก็เก็บเข้าไปในมิติส่วนตัว
สวี่อี้ถือกล่องใหญ่ไว้ พยักหน้ารับ “แบบนี้ก็ได้”
สวี่จ้าวกำชับต่อ “พี่ ตอนทำธุระกับพี่เฉิน อย่าลืมบอกว่ายา ครีม และของพวกนี้เป็นของนักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ที่ฝากขายนะ”
ก่อนหน้านี้ตอนเธอทำธุระซื้อขายยากับครีมกับพี่เฉิน ก็ใช้ข้ออ้างแบบนี้มาตลอด จะปล่อยให้พี่ชายพูดหลุดจนความแตกไม่ได้
อีกอย่าง ตอนนี้รากฐานของครอบครัวยังไม่มั่นคง ทำตัวไม่โดดเด่นไว้ย่อมไม่เสียหาย
สวี่อี้มีสีหน้าจริงจัง “ได้ ผมจะพูดแบบนั้น”
เขายังไม่ใช่นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ และยิ่งไม่มีใบรับรองนักปรุงยา
ตอนนี้เขาก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่ายากับครีมเหล่านี้เป็นฝีมือของเขาเอง ในเมื่อมีเหตุผลสำเร็จรูปไว้บ่ายเบี่ยง ก็ไม่ต้องเสียเวลาคิดข้ออ้างใหม่
สวี่จ้าวกลับเข้าห้องของตัวเอง แล้วนำกล่องเล็กที่ใส่ยา สเปรย์ และครีมลบรอยแผลเป็นออกมาจากมิติส่วนตัว